Categorie: Niet gecategoriseerd

Is er iets simpeler dan een kippendijtje? Een kippendij is groots in eenvoud maar ozo lekker, mits je er een beetje liefde in stopt. En dat is gisteren weer gelukt. Niet dat ik er nou zoveel bijzonders mee heb gedaan, eerst gebakken met wat peper, zout en bloem in de olijfolie met een beetje echte boter en daarna met een heerlijk sausje van knoflook, citroen en wat bouillon in de oven. Das alles, geen haute cuisine, gewoon een lekker kippendijtje.

Waar ik na zo’n 4 weken achter ben is dat mijn ontheemde gasten een hele andere smaak hebben dan wij westerlingen. Eeeehhh dat zeg ik fout, dan wij westerlingen door de industrie opgedrongen hebben gekregen. Ons eten is zoet, eigenlijk alles wat uit potjes, zakjes of doosjes komt is zoet, zoet is wat de boventoon voert. Smaken als zuur of bitter kennen wij niet meer, we hebben zelfs het bittertje uit de witlof gekweekt (degene die dat gedaan heeft mogen ze wat mij betreft kielhalen). En wat denk je? Mijn gasten hebben niets met zoet, athans niet in hun avondeten, niet in hun sauzen, marinades of kruidenmengsels. Tuurlijk ze houden net als wij van een koekje, een baklavaatje, taartje of snoepje maar niet in hun avondeten en dat begrijp ik heel goed! Dat is ook smerig.

Geluk is dat ik ook niet van zoet hou in mijn avondeten en ik dus eigenlijk nooit pakjes of potjes gebruik om iets te maken. Ik had de kippendijen gisteren kunnen overgieten met een saus uit een potje en dan in de oven kunnen schuiven maar dan krijg je weer die eenheidssmaak, die zoete laffe smaak waar Nederlanders gewend aan zijn. Als ik dat niet doe dan vinden mijn gasten het al snel lekker, het kost iets meer tijd maar wat een genot om de mensen zo blij te zien.

En dan stop ik er stiekem nog wat dankbaarheid in dat ik met al die mooie ingrediënten mag werken. En wat verwondering omdat er zoveel is. Nederigheid, want wat ik doe is mij door God gegeven, ik ben slechts zijn ingrediënt. Liefde stop ik erin, ik hou nou eenmaal van koken en ik heb er genoeg van. En natuurlijk als laatste Barmhartigheid, geschreven met een hoofdletter, want het gaat niet om mij. Mijn 5 geheime ingrediënten waarmee ik ook vandaag weer aan de slag ga, mijn laatste dagje voor mijn mini vakantie, maar nu eerst ff met Sam uit…

Zei ze tegen mij. Tsja, ik heb het hier al eens over gehad, kheb het hier eigenlijk altijd over. Waar werk je voor? Waar leef je voor? Gisteren waren de spareribs klaar, de lams spareribs. Ik heb ze eerst een nachtje laten marineren in veel verse knoflook, olijfolie, citroensap, rode pepers, gemalen komijn en korianderzaad en natuurlijk peper en zout. Daarna de spareribs 1 voor 1 ingesneden, want er zat nog zwoerd aan, en op rekjes gelegd waarna ze de oven in geschoven konden worden. Low en slow heb ik ze een uurtje of 3 op 100 graden laten liggen waarna ik ze in bakken heb gelegd. De marinade had ik ondertusssen wat aangelengt met veel verse gember, een lekkere bouillon en ui en die saus heb ik weer over de spareribs gegoten. Niet teveel een klein beetje! Toen nog een uurtje in de oven en man wat was dat smullen. Ondanks dat het best wel ouwe lammeren waren smaakte het verrukkelijk, om in de woorden van 1 van de ontheemden te spreken: Hele grote lekker!

Ik had 60 kilo spareribs, hoeveel ‘lammeren’ zullen dat geweest zijn? Alleen al het idee dat die beesten zijn gestorven zodat ik er iets lekkers van kan maken is het toch al waard er je best voor te doen. Er meer in te zien dan tijdverdrijf waar je geld voor krijgt. En dan zie je die 150 mensen ervan genieten, tsja dan heb ik hele grote blij.

Maar ja, een beetje ondernemer heeft wel door dat bovenstaande werkwijze veel simpeler kan. De voorraadkasten op het werk staan vol met potjes en zakjes zodat iets vers maken totaal overbodig is. Ik kreeg dan ook de hint dat ik die maar moest gaan gebruiken want dat is veel efficiënter. MMMGGGRRRRBBBBRRRR……

Waar werk ik voor? Waarom stap ik zo op de fiets om door dat baggerweer te rijden naar mijn werk? Voor het geld? Om voor de baas efficiënt te zijn? Om er zelf de kantjes vanaf te lopen? Om net genoeg te doen om niet ontslagen te worden? Of om 150 ontheemden lekker te laten eten? Ik kies voor het laatste.

Dat is een fijn weten. De winter loopt op zijn eind, beter weer ligt in het verschiet. Wat er verder in het verschiet ligt voor mij is onbekend, maar dat ik graag terug wil naar het noorden is voor mij wel duidelijk. Afgelopen vrijdag was ik even in Sneek, moest wat spullen ophalen die iemand had meegenomen vanuit die Schweiz. Het deed me goed op straat de Friese taal weer te horen, dat is toch anders dan een dialect met een onmetelijk lange ooooooo. Het blijft jammer dat ik geen Fries ben maar ach, ik mag er gelukkig rond lopen en genieten van de cultuur.

Wat vervelend is, ik hoorde dat Skaai, een project waar ik met een echte Fries een jaartje of 1,5, 2 geleden mee begonnen ben, niet meer bestaat. Dat die echte Fries het niet zag zitten om met mij door te gaan vond ik niet zo’n probleem, ik ben tenslotte geen Fries. Maar dat het nu, naar wat ik begrijp, volledig is gestopt vind ik erg jammer, Skaai is wat de wereld nodig heeft. Skaai betekent volk, landgenoot, ras. Het is een oud Fries woord waar je voor mijn gevoel de vrijheid in hoort doorklinken. Zeker als je het op z’n Fries uitspreekt, prachtig woord.

Nederlanders zijn geen Skaai, in mijn ogen is Nederland geen volk maar een bij elkaar geraapt opportunistisch zooitje ego’s. Ik heb die 80 jarige oorlog een beetje bestudeerd en geloof me we vochten meer tegen elkaar dan tegen de Spanjaarden. Ooit waren we een trots zeevaarders volk maar of dat Nederlanders waren? Friezen, dat waren de zeevaarders en een ander volk zorgde voor de administratie. Die hadden niet veel met Nederland te maken, maar wat een hechte Skaai is dat! Je kan veel van het Joodse volk zeggen maar dat ze trouw zijn aan hun afkomst en daar wat voor over hebben is zeker.

En ik ben er van overtuigd dat dat belangrijk is. Dat je land, je afkomst, je voorvaderen, de grond waarop je geboren bent onderdeel zijn van wie je bent. Dat het van groot belang is dat je je bewust bent waar je vandaan komt en daar ook tijd en aandacht aan besteed. Ik weet, das geen populaire gedachte, zeker niet bij wat ons tegenwoordig bestuurd, maar daar heb ik puur poep aan, zoals aan de meeste dingen. Als ik dit bespreek met Turkse of Marokkaanse mensen die al hun hele leven hier wonen dan zijn ze het daar mee eens. Als ik ze zeg: ‘de grond van Marokko zit in jou, het bloed van je voorvaderen stroomt door jou en door dat land, daar heb je een taak, een opdracht, om er voor je volk te zijn.’ Dan zien ze dat zelf ook wel in. Maar ja het leven is hier, in Nederland, op dit moment, nog veel makkelijker, dat zie ik ook wel in. Maar dat duurt niet zo lang meer…

Klinkt in het Engels toch indrukwekkender, the great awakening. Ik moet het er ff over hebben, er wordt zoveel over geschreven.Volgens veel mensen is het nu aan het gebeuren, zitten we er midden in. En dat er een hoop gebeurt dat geloof ik. Dat mensen anders tegen dingen aan gaan kijken hoor en zie ik om me heen. Maar net als met alles heb ik het idee dat het volledig is georkestreerd, dat mensen weer verschrikkelijk voor de gek worden gehouden, sorry.

Der zijn ook weer zoveel verschillende manieren om wakker te worden. Iedere groep heeft zijn eigen versie. De jensens, jorn’s, flavio’s, marcel’s, russels, charlie’s, noem ze maar op, de 1 ontwaakt naar links de ander doet het op rechts maar ontwaken doen ze, lekker allemaal op hun eigen manier. En koop ff een t-shirt in de shop of stort een bijdrage want dan kunnen we nog meer mensen wakker maken.

In Mattheus zit Jezus aan bij de tollenaren en zondaren en wordt daar door de farizeeën  op aangesproken. Daarop zegt Hij tegen deze mannen: “Ik wil barmhartigheid geen offer, want ik ben niet gekomen om rechtvaardigen tot bekering te roepen maar zondaren.” Ik vind het mooi dat Barmhartigheid daar wordt genoemd, 1 van de 5 ingredienten die ik in mijn eten stop maar dat terzijde. Jezus vraagt niet om een offer, een t-shirt heeft Hij niet te koop, Jezus vraagt om barmhartigheid, kom daar tegenwoordig nog maar eens om.

‘Het grote ontwaken’ ik heb er niet veel mee, tis in mijn ogen een verzinsel van dezelfde ‘mensen’ die met die spuitjes aankwamen. Die mensen die de afgelopen week in Davos een feestje hebben gevierd. Met alle respect ik zie ons niet, flierefluitend, van 3D naar 5D gaan, waarom? Waar zouden we dat aan verdient hebben? Zijn we barmhartig geweest? Zijn we bereid geweest er voor een ander te zijn, een vreemdeling een onbekende? Zijn we bereid iets op te geven voor een ander? Te lijden voor een ander? Of hoeft dat niet? Mogen wij in al onze luxe ontwaken, en opgenomen worden in een liefdevolle wereld omdat we er nou eenmaal ook niets aan kunnen doen dat de wereld, op dit moment, zo oneerlijk in elkaar zit.

Het grote ontwaken, tis 1 grote farce net als het corona gedoe. Het zal mij niets verbazen als er straks iemand komt met een medicijn tegen het ontwaken, of juist voor, tis maar hoe je het bekijkt, een vaxxx ofzo. Der moet toch nog meer mammon uit zo’n hype te halen zijn.

Barmhartig, Dankbaar, Nederig, Verwondering en Liefde, mijn 5 ingredienten voor de allerlekkerste gerechten. Ik ga er weer mee aan de slag, proberen een klein verschilletje te maken in iemand zijn leven. Ik heb er weer zin an!

Dat is een uitspraak van ene meneer blinken op het wef feestje in Davos. Meer oorog is meer vrede volgens deze democratische gekozen regering in de US. Een ander licht wat daar rondloopt zei het volgende: De Houthi’s hebben oorlog en chaos nodig, daar leven ze op. Hoe durven deze mensen? de Houthi’s zijn de afgelopen 10 jaren in oorlog geweest met Saoedi Arabie, die hun wapens kochten van de Amerikanen. De ene hongersnood na de andere heeft het land naar de rand van de afgrond gebracht. Hele generatie’s zijn opgegroeid in ellende en oorlog, maar dat willen ze zelf, dat hebben ze nodig, ik zou het graag uit hun eigen mond horen.

Een Letse volksvertegenwoordiger heeft geroepen dat de mannen die 2 jaar geleden Oekraine zijn ontvlucht lafaards zijn. Ik kan me nog herinneren dat we hier in Nederland opgeroepen werden deze arme mensen onderdak te bieden en ze liefdevol op te vangen. Nu elensky door zijn jonge jongens heen is, er een hele generatie is weggevaagd in dat land, de gemiddelde leeftijd van een soldaat in Oekraine 43 jaar is, zijn de gevluchte mannen lafaards en moeten ze naar hun land worden terug gedeporteerd. Ik zou graag van de Oekraiense mannen horen wat ze ervan vinden.!

Voor mij is het niet te bevatten dat niet iedereen inziet dat wij het zijn, dat het het westen is die overal oorlog aan het voeren is. Dat we niet onderhandelen, dat we anderen onze ‘democratische’ wil op willen leggen en bereid zijn daar anderen voor af te slachten of te laten afslachten. Wij het westen zijn de grote aggressor in deze wereld en wij, het volk, financieren dat, laten het toe dat rutte besluit deAmerikanen te helpen om de Houthi’s te bombaderen. Weigeren met Rusland om de tafel te gaan zitten om over vrede te onderhandelen. Tis zo genant. Het barst van de Chinezen in Davos, oa de Premier van China is er en verder honderden, zichzelf belangrijk vindende diplomaten. Die waren uitgenodigd om, in een zaaltje, bij een meeting met elentsky te zijn om over vrede te praten. Maar niet alleen China, ook Brazilie, Turkije, Zuid Afrika en zo nog wat redelijk belangrijke landen waren allemaal uitgenodigd. Probleem alleen was, ze kwamen niet. Hun advies aan elentsky, en zijn westerse vriendjes, was om de poetin er bij uit te nodigen, dat dat de enige manier is om vrede te bewerkstelligen, klinkt logisch niet?

Het is het westen die niet wil praten met partijen over vrede, More War = Peace, die houden we er in. Wat een uitspraak, wat een triestheid, verschrikkelijk. Tis misschien wat overdreven maar dit doet mij zo’n pijn dat ik het werkelijk fysiek voel. Tis niet alleen dat ik het niet snap dat er mensen zijn die achter dit beleid blijven staan, die niet in willen zien dat wij het zijn die aansturen op dood en verderf in deze prachtige wereld, het gaat verder. Ik blijf namelijk geloven dat wij, wij de mensen, er wat aan kunnen doen. Alleen ben ik er nog niet helemaal uit hoe ik dat duidelijk moet gaan maken. Mijn stukkies leest bijna niemand dus dat zet geen zoden aan de dijk. Ik blijf God vragen of Hij me wil helpen en als de tijd daar is dan komt het vanzelf, Hij bepaalt. Amen.

Jammer dat het zo snel gaat. Want ze hebben me gevonden, de deurwaarders. Gisteren is de eerste langs geweest, ik was helaas niet thuis. Een dikke brief hebben ze achtergelaten, geschreven in een taal die Linn en ik niet spreken. Het heeft iets met de koning te maken, die wordt vaak genoemd. Ik hoop dat tie zich over mij geen zorgen maakt, ik zag hem afgelopen week een hapje nemen van een meelwormburger, daar zou ik me als ik hem was meer zorgen over maken. Tijdens mijn BBQ carierre heb ik ooit, in zijn Haagse paleis, voor zijn werknemers mogen BBQ’n en toen kwam hij zelf ook langs. Mijn ex is toen op hem afgestapt met een schaal vol met het heerlijkste vlees maar eten deed hij niet. Want als er een foto van gemaakt zou worden dan kreeg ie weer commentaar over zijn slanke figuur. Maar deze week zag ik hem dus wel een hapje van een meelwormburger nemen, zo triest.

Dat het geen lang leven beschoren zou zijn dat wisten Linn en moi maar we hebben het zo naar ons zin samen. Tis gewoon ontzettend fijn om samen te zijn. Maar dit ga ik niet lang volhouden, straks loonbeskag en meer van dat soort onzin, daar kan je op wachten. Wat wel tof is is dat ik weer een rijbewijs heb, gisteren mocht ik die ophalen. Nu moet ik nog een nieuw paspoort want mijn huidige verloopt over een jaar en dat wil ik voor zijn. Nu issie nog niet digitaal, dat gaat eraan komen, dit jaar nog en anders volgend jaar, das zeker. En ik ben nog lang niet toe aan een digitaal paspoort, alleen had ik niet genoeg centjes om zowel mijn paspoort als rijbewijs te vernieuwen, zodra mijn loon binnenkomt als de wiedeweerga een paspoort bestellen.

Mijn trauma, wat ik de afgelopen jaren heb opgelopen, is te groot om mezelf bezig te gaan houden met deurwaarders, schuldsaneerders, maatschappelijk werkers, hulpinstanties of wat dit systeem ook verzonnen heeft om mij te wijzen op wat ik moet doen om te Over Leven. De afgelopen maanden met Linn pakken ze ons niet meer af, die kan ik meenemen in mijn herinneringen, daar ben ik dankbaar voor. Ik hoop dat ik de 160 ontheemden nog een poosje mag voorzien van ‘hele grote lekker’ eten, nog een maandje zou tof zijn voordat ze me het leven echt zuur gaan maken. Nou ja, dat gaat ze toch niet lukken, ik laat het gewoon niet toe.

Heerlijk als het zo koud is om lekker weg te kruipen onder de dekens. Dat probeer ik trouwens ook bij Sam maar die weigert onder de dekens te liggen. Ik dek hem elke avond lekker toe met een dekentje maar nog geen uur later heeft tie die deken alweer afgeschud, terwijl hij, als ik de deken over hem heen leg wel lekker knort. Zo’n knorrent geluid van: ‘lekker baas, kom maar op.’ Vandaag een stukkie over Sam, wil ik al een hele tijd maar ik wordt elke x afgeleid door iets waarvan ik denk dat het belangrijker is. Maar wat is nou belangijker dan Sam? Niets toch.

Sam vind het helemaal niets zolang alleen thuis zijn, man wat is ie blij als 1 van ons weer thuis komt na werk. Nu is dat natuurlijk normaal, dat doet elke hond, maar Sam eet ook niet als wij er niet zijn, kweet niet offie drinkt maar volgens mij doet tie dat ook niet, iig heel weinig. Pas als ik rond een uur of 19.45 thuis kom en hij na heel veel aaiwerk weer een beetje tot zichzelf is gekomen gaat tie na wat aandringen eten. Moet ik er wel nog wat lekkers bij doen, een stukkie worst of zo, en dan komt tie los en eet hij zijn bak leeg. Arme Sam, hij is het natuurlijk helemaal niet gewend. De afgelopen jaren was ik altijd bij hem, arm beest.

2 jaar issie nu bij me, en man, wat ben ik blij met hem. Vandaag ga ik ff met hem naar een vriendinnetje van ‘m, ik denk dat tie dat wel leuk vind. Vandaag ben ik vrij dus kan ik lekker met hem gaan lopen, ff wat extra aandacht voor Sammie, hij verdient het. Ik begrijp dattie er geen hol aanvind, maar op het moment is het niet anders. Baasie moet 160 ontheemden voeden. Deze week komen er lamsspareribs binnen, 60 kilo, dat vind ik dan toch wel weer hartstikke leuk. Lekker rommelen met 60 kilo vlees en daar dan weer een hoop mensen gelukkig mee maken. Daar doe ik het voor Sammie, het moet ff, ik leer er weer zoveel van. Ik hoop echt voor die mensen dat ze snel weer naar hun eigen land gaan. Maar zolang ze hier zijn moeten ze lekker eten, hoe vaak dat wel niet in de bijbel staat, dat je goed voor vreemdelingen moet zorgen, ontelbaar volgens mij. Eten is voor deze mensen eigenlijk de enige afleiding, sommige zitten er al ruim een jaar, hopend op een beter leven, wat een triestheid. Ik ken maar 1 hoop, Sam legt die elke ochtend.

Special Address by Ursula von der Leyen, President of the European Commission | Davos 2024 (youtube.com)

Mijn vroegere leventje. Met smartphone, in een dikke auto naar een chique restaurant rijden heeft toch een andere vibe dan de keuken schrobben waar je eten hebt gemaakt voor 160 ontheemden. Nee, daar hoef ik niet lang over na te denken, dat mis ik niet. Met het eten maken en het schrobben van die keuken doe ik veel nuttiger werk, althans dat vind ik, en ik hoop die 160 mensen ook. Ik wil niemand kwetsen maar in mijn ogen doen de meeste mensen nutteloos werk, daar ben ik al jaren van overtuigd, al voor mijn wappie periode riep ik dat. Bezigheidstherapie, dat is waar heel veel mensen mee bezig zijn, gesubsidieerd, dat dan weer wel.

Wat is dan bezigheidstherapie en wat is nuttig werk, volgens mij? Want ook voor collega’s waar ik nu mee werk heb ik het gevoel dat ze alleen maar bezig zijn zodat ze bezig zijn en geld verdienen. Nou volgens mij ligt het aan liefde. Er is geen liefde meer, geen drang om iets moois te maken van hetgeen waar je mee bezig bent. Als je naar onze architectuur kijkt dan begrijp je precies wat ik bedoel. We werken niet om iets bij te dragen aan een samenleving, we werken niet om iets moois achter te laten, om nuttig te zijn. Nee, we werken voor de volgende vakantie, de nieuwe auto, voor een geweldig concert, voor onze eigen plek, Maar is dat echt het belangrijkste? Ik kan me herinneren dat dat vroeger anders was. En dan bedoel ik met vroeger niet toen ik nog een klein Koertje was maar ik bedoel vroeger vroeger.

Het hoogste streven in een mensenleven is dat je hetzelf goed hebt, en als je het niet goed hebt dan zorg je daarvoor. Het gaat er niet om wat je achterlaat voor volgende generaties, het gaat erom te zorgen dat je nu alles kan kopen wat je hartje begeert. Wat voor een teringzooi we achterlaten daar kijken we niet naar.

Als ik de bijbel lees dan kom ik tot heel andere conclusies over waar het in dit leven om draait. Als Jezus bezig was geweest met het vinden van een eigen plek toen ie 33 was dan hadden we nu geen Christendom gehad. Als Paulus lekker was gaan chillen met zijn vienden ipv de hele wereld rond te reizen om Gods woord te verkondigen dan hadden we waarschijnlijk nooit over Jezus gehoord. Maar ook in de modernere tijden zijn voorbeelden genoeg te vinden van mensen die niet bezig waren met zichzelf maar bereid waren of zijn geweest zichzelf weg te cijferen voor een ander, en daar draait het volgens mij om. Maar ja, kom daar maar eens om in deze tijd. Denk niet dat je volle zalen trekt met dit soort gedachten. En toch ben ik ervan overtuigd dat dat de enige manier gaat zijn om uit deze chaos te komen. Uit dit volledig doorgedraaide gekkenhuis. Door met liefde en aandacht iets achter te laten voor anderen, er is toch niets mooiers?

Al die conspiracy verhalen over het elite feestje in Davos. Noemi van de Pol schrijft dat, Noemi met een streepje op de e. Noemi is geboren in 1989 en heeft veel gestudeerd schrijft ze zelf. Haar laatste master was iets met politieke communicatie en journalistiek. Politieke communicatie en journalistiek, en daar heeft ze een master in gedaan. Die Noemi, ze eet vast graag insecten en compenseert haar reislust, net als die d666 smurf, met mammon. Laten we Noemi maar niet meer noemen, ze is het niet waard.

Mijn gasten waren gisteren zo blij met de kip die ik voor ze gemaakt had! Dat is veel belangrijker dan die mafkezen in Davos. Tis een raar gezelschap mijn gasten, van hoofddoek tot wibra-slipper met bijpassend joggingpak alles loopt er rond. Ontheemd omdat je alleen vanuit chaos iets beters kan opbouwen, omdat je iets eerst moet afbreken voordat je het Build Back Better kan. En de mensen waar ik voor mag koken zijn gebroken, alleen hoop houd ze overeind. Hoop op een veilig plekkie in ons landje omdat ze denken dat ze hier gelukkiger gaan worden. Het is fijn dat we elkaar voor geen meter kunnen verstaan, ik moet niet met ze gaan praten, ik moet het houden bij eten maken.

Vandaag heb ik kalfsvlees op het menu staan. Gisteren in de marinade gezet met veel knoflook, pepers en komijn. En natuurlijk mijn 5 geheime ingrediënten, Dankbaarheid, Barmhartigheid, Nederigheid, Verwondering en natuurlijk Liefde. Want die mensen kunnen er ook geen reet aan doen, beseffen niet dat ze een speelbal zijn van die gasten die zich vanaf vandaag in Davos laten fêteren. En ze zijn niet enige, de hele wereld wordt bestuurd door een groepje omhooggevallen machtswellustelingen. Wij zijn net zo goed slachtoffer als de asielzoekers waarvoor ik mag koken. Want ik ben net zo ontheemd, maar dan in mijn eigen land. Alleen ga ik ervoor vechten om mezelf weer thuis te voelen. En dat zouden we allemaal moeten doen….

Niet de enige die moeite heeft met het hervinden van een plekkie in de maatschappij. Met het weer vertrouwen van instanties, want dat merkte ik na mijn stukkie van gisteren zeker, daar ligt een groot issue. Het gaat ook niet zozeer om de individuele ambtenaar, dat die man of vrouw het niet zo kwaad bedoelt dat geloof ik best. Ze doen hun werk, omdat ze een hypotheek hebben, schoolgaande kinderen, een onbedwingbare neiging om 5x per jaar op vakantie te gaan, noem het maar, daar moet je voor werken. En wat dat werk inhoud? Ach dat maakt niet zoveel uit, als je er maar veel geld mee verdient.

Wij zijn het enige dier dat werkt om te overleven, want daar werken we voor toch? Al zien we het waarschijnlijk niet meer zo maar zo is het begonnen. We zijn het land gaan bewerken om eten te kunnen kweken wat we dan konden opslaan om later op te kunnen eten. Zo is het toch begonnen? Dat is wat de geschiedenis ons leert. Tegenwoordig overleef je in onze maatschappij ook wel als je niet werkt. Ik geef elke dag mensen te eten die niet mogen werken om hun recht op eten niet te verliezen. Zo gaat het in 2024.

Tegenwoordig werken we dus niet om te overleven maar om het beter te hebben. Hoe meer mammon, hoe leuker je leven is. Althans dat is wat we denken. Jaren geleden schreef ik al een stukkie over de boom, de boom des levens. Hoe het onderin de boom het drukst is met mensen zonder geld, en hoe iedereen alleen maar bezig is met te proberen om hoger in de boom te komen. Terwijl je ook uit de boom kan stappen, wat kan weglopen van de boom en de waanzin kan aanschouwen van al die mensen die alleen maar bezig zijn met geld in plaats van te overleven.

Over leven, daar moet ik over gaan schrijven. Ik ben al een tijdje bezig om een onderwerp te verzinnen voor wat langere vehalen die ik kan gaan voorlezen. Mijn stukkies zijn daar niet voor geschikt, dat zijn hersenspinsels van een grumpy old man. Maar ik wil graag wat verhalen gaan schrijven die ik kan voorlezen, waar weet ik nog niet precies maar dat komt vast allemaal wel goed. Het onderwerp Over Leven is een goeie, daar ga ik vandaag maar eens over nadenken. Heeft dit stukkie toch al weer wat opgelevert, zo zie je maar, ik schrijf ze niet voor niets!