Koert Krouwel

Gaan we weer op naar de winter. Maar goed dat duurt nog ff, gelukkig maar.

Gisteren kwam ik the Cure tegen na het voetballen. En laat ik nu een beetje fan geweest zijn van the Cure. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me weer even in Ode waande, in de befaamde discotheek in Leeuwarden, een jaar of dertig geleden. Tot ik de zanger zag, man dat was schrikken.

Ik herinnerde me de man als een slanke jongen met pikzwart haar en pikzwarte kleren. Alles was zwart bij the Cure in die tijd. Maar wat hier stond te zingen kwam zo weggelopen uit een film over Zombies, make-up was niet nodig, of maakte het alleen maar erger, ik weet het niet.

Ben zelf maar ff naar de spiegel gelopen en zag dat ik ook niet meer de slanke jongen ben met lang blond haar. Mijn lange grijze baard maakte het er niet beter op. Ik had mijn hoed niet op en dan lijkt mijn haardos veel op die van de zanger van the Cure, dat moet ik bekennen.

Kheb mijn ogen maar dicht gedaan en even genoten van de muziek en de herinneringen, het was een mooie avond!

Er gebeurt aan de andere kant zoveel om over te schrijven dat ik het eigenlijk niet wil missen. Ik zie nog wel ff, een paar minuutjes voor mezelf, dat moet toch lukken?

Zo moet ik nu chocolade truffels halen, en nog wat vegan spulletjes want het is tenslotte wereld yoga dag en daar hoort vegan bij 🤠.

Dus happy wereld yoga dag allemaal! Maak er een mooie van…

Ik heb het gewoon te druk in de aankomende maanden. Twee maanden pauze, wereldwijd sukkelen we toch nog wel ff door. Maar ik denk er nog ff over na. Oant moarn

De man woont in Israël maar reist heel veel en nu durft hij geen commentaar meer te leveren op het beleid van Trumpfius. Hij is bang, dat als hij doorgaat, hij Amerika niet meer binnen komt, en dat kost hem geld, dat gaat hem te ver.

Ik zag laatst een interview met een Nederlandse zanger. Tijdens de corona periode had hij een mening die niet paste in het narratief. Hij heeft besloten dat nooit meer te doen, het heeft hem veel geld gekost.

Hoe zijn we hier beland? Ik ben een kind van de jaren tachtig. Vrijheid van meningsuiting was in mijn tijd heel belangrijk! Ik kan me nog herinneren dat ik een discussie had met een punker, met hanenkam, en een homofiele zanger, die vvd stemde, in een café. Dronken dat we zijn geworden, niet meer normaal. We waren het nergens maar dan ook nergens, over eens, maar wat hadden we een lol. Ik was net achttien, een broekie nog, vers van het Gelderse platteland. Hoe zijn we hier beland? In deze kakistocratie…

We moeten en zullen geloven dat de zomer gevaarlijk is, dat de zon gevaarlijk is dat we allemaal doodgaan vanwege het klimaat. Hoelang gaan ze nog door met deze onzin? Tis zo vermoeiend…

De stikstof plannen zijn uitgelekt, is er iemand die gelooft dat dat niet de bedoeling was? Ministers, artsen, premiers beleidsbepalers, burgemeesters en ambtenaren liegen zich een breuk door de parlementaire enquête, wat een poppenkast.

Ondertussen gaan de oorlogen gewoon door. Vergaderen niet gekozen ambtenaren over hoe we Rusland gaan veroveren over een paar jaar en sluiten we een akkoord wat op voorhand al niet stand heeft gehouden. We leven in een gekkenhuis, in een kakistocratie, ik roep het al jaren…

Hij begint het een beetje op te geven. Daar zijn ze natuurlijk ook op gemaakt! Max drie jaar en dan moet je een nieuwe, de software begint te piepen en te kraken, batterij doet moeilijk en sommige knopjes willen niet meer. Tis niet anders.

Dus op zoek naar een nieuwe. En daarom een erg verlaat stukkie. Morgen weer nieuwe kansen!

September 1938 was het. Chamberlain die uit het vliegtuig stapt zwaaiend met een papiertje. Voor het akkoord werd gesloten schreef Winston Churchill aan Lord Moyne het volgende:

‘We seem to be very near the bleak choice between War and Shame. My feeling is that we shall choose Shame, and then we have War thrown in a little later on even more adverse terms than at present.’

De geschiedenis herhaalt zich, keer op keer.

Om te zingen. En ondertussen komen er een paar mensen om wijn te proeven, zo leuk. Maar dat betekent wel dat het weer druk, druk, druk is.

De Q brand bijna, een buikje ligt al sinds gisteren in de rub met mosterd. Eitjes zijn gekookt en de zalmen zijn gerookt. Het gaat vast weer goed komen, fijne dei!

Het is wat! Gisteren gelachen om Rolex Bugatti! Maar wat werd het weer laat. Een zaal vol ‘wakkere’ mensen die vooral lachen om elkaar. Wat dan wel weer héél erg leuk is, ik heb rietdekkers leren kennen. Een familie die al zes generaties de boerderijen bedekt in het mooie Friesland. Nu heb ik vroeger, toen ik nog een klein Koertje was, bij een rietdekker gewerkt, wat een prachtig vak is dat. Ik heb eigenlijk nooit ergens spijt van, maar dat ik het vak van rietdekken niet onder de vingers heb, vind ik wel jammer. Alles is handwerk, zelfs de gereedschappen, die je nodig hebt om zo’n dak te maken, prachtig.

Wat het leuke is, ik mag een keer mee! Weer het dak op, oude tijden herleven. Maar nu eerst nog een buikje bereiden. Oant moarn!

Rolex Bugatti komt langs, hoe verzin je het. Een cabaretier in Baard, leuk!

Ruim zes jaar schrijf ik deze stukkies nou en met gemiddeld zo’n twintig lezers per dag ben ik errug tevreden over het resultaat. Het houd me bezig, zeker in de jaren van de grote onderdrukking hebben mijn stukkies mij gered. Maar het schijnt dat ik iets heb gedaan wat niet mag. Ik zet soms foto’s onder mijn stukkies uit de krant en dat mag dus niet.

Ik kreeg er een mail over, of ik wil betalen, want dan mag het wel. En dat zijn geen misselijke bedragen! Zeker niet voor een ex dakloze, en al helemaal niet voor twintig lezers. Laten we hopen dat er mensen werken bij dat bedrijf. Vraag me sws af hoe ze mijn website hebben gevonden. Dat is vast geen mensenwerk.

Maar vanavond gaan we lachen! Nemen we de wereld op de hak. Rolex Bugatti, gezellig!