Je hoort me niet klagen maar mijn stukkies lijden eronder. Ze raken in de verdrukking, slapen of stukkie schrijven, slapen wint het steeds vaker.
Maar ik ga het niet opgeven! Volgens mij zijn we er bijna, houd het vanzelf op en daar wacht ik op. Vanaf één mei geen olie meer door de vriendschaps pijpleiding voor Duitsland. Dat gaat z’n effect hebben, is het genoeg? We wachten het af.
Een harde kouwe wind, van zee, blies over het vlakke Friesche land. Toch is het alweer bijna mei, veel warme dagen zijn er nog niet geweest vind ik. Ik kan mij herinneren dat ik in 2020 al in februari buiten zat, in mijn blote bast, in het zonnetje. Daarentegen zat ik in 2021, in mijn toenmalige campertje, bij min eenentwintig. Het kan verkeren in ons landje.
Maar het ziet er nu mooi uit! De wind is gaan liggen, das fijn. We gaan mooie dagen tegemoet, ik voel het aan mijn water. Binnenkort een leuke lezing hier in Friesland! Mocht je tijd hebben, kom gezellig langs!
Ik vind er geen reet aan, aan dat pakjes rondbrengen. We sturen elkaar echt de grootste mogelijke onzin toe, zonder er bij na te denken, gewoon omdat het kan. Ik moet bekennen, ik wordt er zelfs een beetje boos van, waar zijn we mee bezig?
Wat me het meeste verbaasd is dat iedereen gewoon thuis is. Maandagmorgen en niemand werkt. Kinderen doen de deur open, jonge kerels in pyama, vrouwen in een duster. En het is niet dat ze op die pakjes aan het wachten zijn, daarin zit alleen maar zooi, er wordt gewoon niet meer gewerkt.
Maar onze economie groeit nog steeds als kool volgens het journaille, zo las ik vandaag weer in de krant. Gelukkig maar, kunnen we nog meer zooi naar elkaar sturen. Gewoon omdat het kan….
Tis alweer een paar weken geleden dat ik dat mocht doen. Er zijn minder pakjes, veel minder pakjes, er is een pakjescrisis, raar hé!
De inkomsten op tabak lopen terug. Persoonlijk ken ik niemand die nog sigaretten koopt in Nederland. Een ritje naar Duitsland vanuit Leeuwarden betaald zich meer dan terug door te tanken en wat sloffen in te slaan. Een tabakscrisis, is daar ook een plan voor?
1962, de Cubacrisis. Ver voor mijn tijd. Volgens de annalen zaten we toen dicht tegen een nucleaire oorlog aan. We lezen er hier niets over maar dat gaat snel veranderen. Er zijn Russische schepen met olie onderweg naar Cuba en Trumpfius ‘doesn’t like that’. Ik voel een nieuwe crisis aankomen, waarom niet!
Zou er weer een wc-papier crisis op de rol staan? Of wordt het dit keer maandverband of iets heftigere, een broodcrisis bijvoorbeeld. Want al die crisissen raken ons nog steeds niet echt. Daar moet verandering inkomen wil je de agenda laten slagen. 2030, Build Back Better, we gaan ervoor…
Daar komt tie an! De lockdown. Okay pas bij fase vier, niets aan het handje nog. Maar de beïnvloeding is begonnen, ze zijn ons aan het voorbereiden. Een paar weekjes en dan is het zover, bereid je alsjeblieft voor….
Verder is het druk! Een goed teken. Ik ga weer aan de slag! Paar stukjes vlees roken. Het zonnetje schijnt, het wordt vast een mooie dag!
Ben een beetje moe. Zo even de Q aan om uien te roken voor de BBQ saus, die is op. Maar misschien eerst nog even stiekem mijn bed in! Het artikel in de krant heeft zijn werk gedaan. Ik ben een gelukkig man, alleen een beetje moe.
Oant Moarn!
Ik mag weer BBQ’n en het weer ziet er helemaal top uit! Ik heb een paar asperges gekregen uit Fryslân. Nu is het Friese land eigenlijk niet geschikt voor het kweken van asperges, asperges kweek je op zandgrond en niet op de dikke Friese klei. Maar er is een klein hoekje, ergens onderin waar je zandgronden hebt en daar is een eigenwijze Fries begonnen met het kweken van asperges, leuk hè!
Ik probeer zoveel mogelijk te werken met alleen maar Friesche producten. Nu gaat dat niet altijd maar ik kom een heel eind. Als over een paar weken de lockdowns beginnen kan ik op het fietsje de boodschappen doen, of met een bootje, water zat hier.
In Australië zijn ze al aan het oefenen, kijken hoever ze kunnen gaan voor hetzelfde scenario zich hier gaat ontvouwen. Dit keer is het geen mondvod, wat je voor moet doen om aan te tonen dat je braaf bent, maar een app. von der lugen heeft haar app ook al klaar voor Europa. Het is een herhaling van 6 jaar geleden, de scripts kunnen zo uit de kast. En onthou lieve mensen! JE DOET HET VOOR EEN ANDER!!!!!
Volgens mij hebben die het alleen nog maar over de nieuwe relatie van één of andere influencer of zanger. De aankomende vakantie of andere oppervlakkigheden. Ze hebben door dat er van alles aan de gang is maar het benoemen gaat een stap te ver. Of het nu gaat over de klimaathoax, de wolf, de covidhoax of Trumpfius alles wordt afgedaan met een ‘Ach daar kunnen wij toch niets aan doen.’
Nu weet ik niet wat beter is hoor, maar ik vind het wel jammer. De wappies die elkaar continu ‘de maat nemen’ of de niet wappies die het houden bij ‘laat maar waaien’. Nu heeft dat altijd wel bestaan maar ik heb persoonlijk het gevoel dat er vroeger iets onderliggends was wat ons verbond. Een gevoel van ergens bij horen, iets wat groter is dan jou, een verantwoordelijkheid naar je gemeenschap, je geloof. Gelukkig ervaar ik dat hier nog wel, in Fryslân, daarom ben ik hier.
Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat daar onze kracht ligt. Alle is er de afgelopen decennia aan gedaan om ons te transformeren tot individualistische, consumerende zombies en dat is verdomd goed gelukt. Maar Edom gaat vallen, het einde van Pax America is in zicht. Grote woorden en verschrikkelijk veel geld houden de illusie nog even in stand. En daarna komt het op ons aan, en op Hem! Ach, het is niet de eerste keer…
Hoe wakker ben jij? Wie is de grootste wappie? In welke conspiracy theorie geloof jij nog niet? Of wel? Als ze iets goed doen in de alternatieve sector dan is dat het wel, elkaar de maat nemen.
Ik kan mij een vergadering herinneren, heel lang geleden, toen ik nog een heeeeel jong Koertje was. Ik woonde nog thuis, in Dodewaard, moet een jaar of zeventien geweest zijn. Samen met een vriend ging ik naar een vergadering over Zuid Afrika, Zuid Afrika was hot in die tijd. Zuid Afrika was het Palestina van de jaren tachtig. Als je niet een mening had over Zuid Afrika dan hoorde je er niet bij.
Tijdens die vergadering, waar ik volgens mij veruit de jongste was, ik kan me die zaal nog goed herinneren, een paar linkse koppen zie ik nog voor me, had ik het lef om iets te zeggen waardoor ik me volledig onmogelijk maakte. De hele zaal viel over me heen. Ik ben toen weggegaan.
Vandaag lees ik in de krant dat er al drie jaar oorlog is in Soedan, volgend mij is er al achtenvijftig jaar oorlog in Soedan. Over Congo, Burkina Faso, Mali, Zimbabwe, Rwanda, Ethiopië, ach zo kan ik nog wel even doorgaan, hoor ik al achtenvijftig jaar hetzelfde. Oorlogen, hongersnoden, genocides en ga zo maar door vinden er continue plaats. Vanuit ons ‘veilige’ Europa denken we de oplossing te hebben terwijl wij de aanstichters zijn. Al honderden jaren lang.
“Laten we beginnen met de shit op te lossen in ons eigen land” zei ik tijdens die vergadering: “Laten we zorgen dat we het hier beter doen, dat er geen armoede is, geen corruptie, geen multi nationals die bepalen wat wij moeten denken of doen. Voor we ons gaan bemoeien met een land waar we erg weinig van weten.” Want dat er een hoop niet klopte in Nederland daar was ik toen al achter, maar het is en was veel makkelijker om naar een ander te wijzen. Er is niets veranderd, wat buiten is is binnen, daar zouden we moeten beginnen…
Maar sorry, ik snap het zelf niet. Er is een straat, die straat is gewoon open. Die straat ligt tussen twee landen en dan gaat een ander land één van die landen aanvallen waarop dat land die straat dichtgooit. Dan wordt iedereen boos en dan gaat het land wat dat andere land aanviel de straat nog een keer dichtgooien, dus dan is die straat twee keer dicht, ofzo…
Kan iemand het mij uitleggen?
Misschien dat dat wat onze koning is het straks kan uitleggen, die zat gisteren bij de bron. Nu heb ik ooit bij hem ge-BBQ’d, ik denk niet dat het hem een fuck interesseert. Die hebben het over hele andere dingen gehad. Over schaatsen, of de Formule 1, wie weet misschien wel de laatste basketsebal wedstrijd. Dat zijn, tenslotte, onderwerpen die beklijven,
We leven in een kakistocratie, het is niet anders…
