Voor de kleinste dingen ben je afhankelijk van een ander. En dat is klote, In NL hebben we het zo geregeld dat burgers zich daar hoegenaamd geen zorgen over hoeven te maken, het systeem lost dat probleem voor ze op. Ze hebben opvanghuizen gebouwd, er is het leger des Heils er zijn sociaal werkers, er zijn ambtenaren, slaapzalen en nog veel meer professionals die geld verdienen aan de daklozen. Al deze instellingen en zogenaamd goedbedoelende hulpverleners stellen voorwaarden op waar een dakloze aan moet voldoen om de hulp die zij vanuit hun professie aanbieden te ontvangen, want tsja zij hebben ervoor gestudeerd. Zij weten echt wel wat jij nodig hebt en hoe ze jou dat moeten aanbieden.
Ik keek vroeger graag naar Swiebertje, “daar komt Swiebertje, onze Swieber met zijn ingedeukte hoed.” ONZE Swieber, zien jullie dat staan? Onze? Is er denken jullie nog een NLder te vinden die een dakloze als ‘1 van ons’ ziet? Nee hé, daklozen zijn veel maar niet van ONS.
Het grote probleem van veel daklozen is is dat ze zich schamen voor die afhankelijkheid. Sws schamen daklozen zich voor hun situatie, tot nu toe heb ik maar 1 dakloze ontmoet die er zelf voor gekozen heeft. Die schaamte wordt hen ingegeven door de burger. De gewone NLder. Omdat daklozen/zwervers niet meer van ONS zijn, maar weg-gemarginaliseerd worden uit de maatschappij door professionals, voelt de burger geen compassie meer. Daklozen worden niet gezien als volwaardige burgers, niet als 1 van ONS maar als een lozer waar je ver van weg moet blijven.
Maar geloof me het zijn mensen. Hele kwetsbare mensen vaak. En er komen er steeds meer bij! Willen jullie ze weer opnemen? Weer als 1 van ONS gaan zien? Want daar begint het lieverds. Bij ons. Niet bij de professional of bij de psych. Als jullie deze mensen weer durven aan te kijken, weer gaan zien als mensen van vlees en bloed, dan hoeft de dakloze zich niet te schamen. Laten we weer wat meer Swieberen!
