Dat gaat al een tijdje door me heen. Ik begon ermee omdat ik jullie, mijn kids, niet meer dagelijks zou zien. Eigenlijk was dat de hoofdreden. Ik dacht, als ik een stukkie schrijf, elke dag, dan weten ze iig dat ik nog leef. En dan kan ik ze via deze stukkies vertellen wat er aan de hand is. Niet dat het moeilijk was om dat te beseffen, vanaf dag 1 wist ik dat het niet om 2 weken Flatten the Curve zou gaan. Dat er angst gebruikt zou gaan worden om een duivelse agenda door te drukken.
In het begin hoopte ik nog dat ik mensen kon waarschuwen. Ging ik ervan uit dat ieder mens met de juiste informatie wel in zou zien dat er meer aan de hand is dan een zogenaamd virusje wat rondwaart. Al gauw had ik door dat dat geen enkele zin had, de meeste mensen willen niet gewaarschuwd worden. Ze zijn bereid hun kop in het zand te steken om te houden wat ze denken te hebben.
Al snel viel ik onder de wappie clan, nu bijna 2 jaar later een geuzennaam. Terwijl alles wat voorspeld is uitkomt loopt de meerderheid nog steeds achter het geboden narratief aan. 2 weken flatten the curve is, nu al, verworden tot 2 jaar tirannie van megalomane, bange, alles weglachende, duivelse, kindermoordenaars. Want dat is waar we zijn beland, het ging ze vanaf dag 1 om de kinderen.
Gisteren is er door een rechter in de US verordonneerd dat een rapport van Pfizer niet over 55 jaar gepubliceerd moet worden maar per direct. Dit rapport wordt door MSM, zoals elk kritisch rapport, volledig genegeerd. Meer dan 1200 doden in de USA in de eerste 3 maanden dat ze hun koeiengif zijn gaan inspuiten. En nu zijn de kids aan de beurt. Totale waanzin.
Na de waarschuwfase kwam de boosheidfase, de teleurgesteldheidsfase. Man wat zat ik diep. De pijn die ik voelde bij het zien van een 6 jarig meisje in een supermarkt met een mondvod voor. Ik zie haar nog lopen vorig jaar in Deventer. De woede die ik voelde als ik geweigerd werd in een winkel. Ze zijn vast terug te lezen in mijn stukkies. Je kan het ook de ‘hethadgeenenkelezinfase’ kunnen noemen. Helaas kom je daar pas later achter.
Maar waarom schrijf ik dan zo excessief mijn stukkies? Omdat ik er zoveel verschrikkelijk mooie mensen door ontmoet! Omdat ik er, door mijn stukkies, achterkom dat ik niet alleen ben. Dat ik niet bang hoef te zijn, dat ik nog meer moet uitkomen voor wie ik ben en waarom ik hier ben. Waarom jullie hier zijn! Waarom wij elkaar ontmoeten! Samen gaan komen, samen gaan huilen, lachen, zingen, dansen en liefhebben. En dat ik het daar meer over moet gaan hebben. Gelukkig is er morgen weer een nieuw stukkie! Ik kan niet wachten…
















