Maar helaas zat er niets in mijn schoen. Werk is toch wel een dingetje als ik de winter wil doorkomen. En als je de advertenties ziet dan heeft iedereen wel mensen nodig. Koks worden eigelijk overal gevraagd, tot je ze belt, dan zijn ze eigenlijk allemaal net voorzien. Gisteren had ik zelfs een persoonlijk gesprek maar al bij binnenkomst voelde ik dat ze niet echt op zoek waren, dat het meer nieuwsgierigheid was waarom ik daar zat, jammer.
Op zich heb ik een woning gevonden waar Linn en ik een paar maanden in kunnen, maar dat is niet goedkoop, dan moet er gewerkt worden. Het barst van de advertentie’s waarin ze vragen naar koks, je zou zeggen dat moet goedkomen, daar ga ik ook vanuit, vandaag weer verder zoeken! Mocht iemand wat weten….
Laat ik maar aan de slag gaan, ik kom niet veel verder met dit stukkie. Wat een gedoe, tot morgen…
Hoe vaak ik al niet gelezen heb dat poetin ziek, zwak, depressief of verslagen is, tis niet te tellen. Ondertussen blijven de supermannen en vrouwen, uit het westen, winnen, doen ze niets anders dan goed, maken van de wereld een betere plek. Vrede, klimaat, gelijkheid, inclusiviteit, you name it, heksje ursula zorgt ervoor. Afgelopen weekend sprak ze de legendarische woorden: ‘My fellow worldleaders’ tijdens een of andere nutteloze klimaatconferentie in Dubai. My fellow worldleaders, hoe verzint ze het? Wie heeft dat wijf gekozen? Hoe komt ze erbij dat ze mijn leider is? Ik kots haar inclusief uit, wie is dat mens? Waar komt het vandaan? Waarom pikken wij dit?
Wanneer gaan we beseffen dat wat daar in Brussel zit heel snel verteld moet worden dat ze niet onze leiders zijn. Het is ze een beetje in de bol geslagen, ze zijn de weg kwijt en wij zijn de enige die ze kunnen laten weten dat wij het er niet mee eens zijn. Dat we er klaar mee zijn. Die heks is geen worldleader, ze heeft een baantje ala administrateur, laten we het houden op chef administratie, meer stelt het niet voor maar mevrouw voelt zich een wereldleider. Hoe lang gaat dat nog duren? Ik lees dan zo’n stukkie in de krant en denk dan echt hoe halen, die journalisten, het in hun hoofd om dit op te schrijven? Oekraine is verslagen, China bouwt er nog tig kolencentrales bij, Israel gaat het nog heel moeilijk krijgen, het klimaat blijft het klimaat en der zijn maar 2 genders, man en vrouw, de rest is BULLSHIT.
Nu ben ik niet tegen de EU als handelsplatform maar hoe komt het toch dat de mensen die er werken zch weer zo absurd gaan gedragen? Wat een rare eigenschap is dat toch van ons dat we gaan geloven in de bullshit die we zelf uitkotsen? ursula een wereldleider, hou toch op. Dat moeten wij als Europeanen stoppen, en snel….
Had een mooi gesprek met iemand afgelopen week. Heeft strijden zin? De persoon waarmee ik sprak voelt al ruim 30 jaar dat het met de wereld de verkeerde kant op gaat. Een strijder die veel nieuws brengt, wat aantoont, dat we allemaal naar de ‘gallemachies’ gaan. Stond bij de demonstraties tijdens de corona-hoax vooraan, goed ingelezen rondom het wef en de who, een kenner als het gaat om de Kazharen. Een strijder, in hart en nieren. Tijdens ons gesprek vroeg ik me af of strijden zin heeft. Gaat strijden ons verlossen van de plannetjes van de elite? Ik denk het, na 3 jaar overal tegen te zijn geweest, dus niet. Ik denk dat strijd het kwaad alleen maar voed, laat oplaaien, het groter maakt dan nodig is.
Maar het was een mooi gesprek en dat is al een meevaller! Ik volg een beetje wat er gebeurt rondom het programma de coronakloof van tijsje van den brink en dat is diepbedroevend. tijs zegt dat tie nieuwsgieig is naar die tijd en vraagt zich af of hij fouten heeft gemaakt als journalist. Maar als je kijkt naar het programma dan gaat het daar helemaal niet over, tijs is zich alleen maar aan het verdedigen, reflecteert voor geen centimeter, is alleen maar aan het strijden voor zijn gelijk. Jammer is dat, dat voed de kloof en dat is dan ook wat er gebeurt tijdens het programma.
Strijd, tsja, wat moet je ermee? Wat mij opvalt is dat mijn helden, Jozef, Jeremia en Jezus niet streden. Heiligen strijden eigenlijk nooit. Jozef geeft zich over, Jeremia doet hetzelfde, ze durven zich over te geven en maken er het beste van, al is dat niet altijd even makkelijk. Vertrouwen erop dat het goed komt al is dat niet altijd het geval. Bij Jezus en Jeremia loopt het niet echt goed af, Jozef heeft meer geluk, hij mag een oude man worden. Persoonlijk denk ik ook dat strijd ons niet gaat helpen, strijd voed het kwaad. Volharding en vertrouwen, laten zien dat het anders kan, dat is wat veandering teweeg brengt, bommen en granaten brengen alleen meer haat en dus strijd. Laten zien dat het anders kan, dat vertrouwen ons verder brengt dan strijd, lastig hoor, leg dat maar eens uit in deze, fucked-up, wereld.
Dat zei iemand tegen mij, mijn eigen werkelijkheid, wat is dat? Dat is ‘mijn waarheid’ die hoor je ook vaak, mijn waarheid. Er is geen algemene waarheid meer, geen universele werkelijkheid. De indvidualisering is zo ver door gedrongen dat alles maakbaar is naar eigen inzicht. Er is geen gezamenlijke waarheid of werkelijkheid meer, wat is waarheid? Wat is werkelijkheid? Waren de vaxxxins veilig en effectief zoals hugoooootje heeft beweerd? Was dat de waarheid? Is er echt een klimaat probleem of hebben we een milieu probleem? Helpen elektrische auto’s en windmolens die eventuele probleem op te lossen? Zijn er meer genders dan 2? Wat is de werkelijkheid? Wat is waaheid? Tegenwoordig heeft iedereen dus, zijn of haar, eigen waarheid en werkelijkheid.
Nu ga ik niet beweren dat ik de waarheid in pacht heb maar dat iedereen een eigen waarheid heeft dat geloof ik dus niet. Niet dat dat uitmaakt, wie ben ik tenslotte, maar ik wil het toch ff kwijt. Volgens mij is de waarheid niet maakbaar, en daar laat ik het maar ff bij.
Tis al weer 3 december, dinsdag komt de Sint langs. Ik ben nooit zo’n Sinterklaas man geweest, in mijn jeugd waren Pieten nog gemene mannetjes die je meenamen in de zak, maar dit x hoop ik dat de Sint iets moois voor me meebrengt. Wie weet denkt tie nog aan mij!
Ik moet gaan wandelen met Sam en zijn vriendinnetje Jan, sorry mijn stukkies vallen een beetje tussen wal en schip. Aankomende week wordt weer een spannende, enerverende week, Heer blijf bij me….
Veel verder dan ik verwacht had dus een laat stukkie. Pien, waar ik logeer, heeft ook een hond en we zijn samen met de honden een stuk gaan lopen. Een heel stuk, het was nog donker toen we vertrokken, zon op zien komen en nu sneeuwt het een beetje. Goed begin van de dag, lekker!
En je hoeft niet te klimmen, dat bevalt mij toch beter. Ik heb het niet zo op bergen. Tis prachtig hoor, bergen, maar dat geklim, niets voor mij. Dit weekend staat in het teken van beslissingen nemen, welke kant moet ik op? Niet dat ik verwacht er uit te komen maar dat hoeft ook niet, een richting zou al helpen. Morgen een langer stukkie, vandaag nog even heroriënteren. Fijne dag!
Wat een reis! Maar we hebben het gehaald. 4 treinen en 1 bus. Maar eigenlijk verliep het allemaal hartstikke soepel. Sam heeft zich ongeloofijk goed gedragen, 7 uur was de langste rit, maar daar had Sam geen problemen mee. We zijn er weer, Nederland, koud hier, jeetje..
En nu weer opnieuw beginnen, maar hoe? Het buitenland moet ik misschien maar vergeten, tis wel duidelijk dat ik daar niet gewenst ben. Maar wat moet ik in Nederland? Ik zou toch wel erg graag weer aan het werk gaan, maar hoe doe ik dat? Wonen, ook zo’n dingetje, op de Mithrandir gaat op dit moment nog niet lukken. Al met al een hoop vragen en daar moet een oplossing voor komen, tis wel bijna voorjaar maar de winter moet eerst nog even starten.
Laat ik me maar niet te druk maken, we zijn vanacht opgevangen door een lieve vriendin en van hieruit gaan we verder. Nu komt het neer op vertrouwen en gelukkig heb ik dat genoeg. Vandaag even de scherven bij elkaar rapen en dan weer doorrrrr….
We gaan zo weg, met veel teveel spullen. Ben benieuwd of we dat allemaal gaan redden. Verhuizen met een bus hebben we al eens gedaan, vanuit Lekkum naar Gorredijk, dat was al een heel avontuur. Maar nu een kleine 1000 km van Zwitserland naar Nederland met de bus en daarna 4 treinen, wie verzint het. Zie er best tegenop, 11 uur reizen met de trein is lang, zeker als je hond bent.
Maar ook dit gaan we redden, daar ben ik van overtuigd, we gaan kijken hoe. Voor de laatste x dan, man wat balen we, wat hadden we hier graag de winter doorgebracht. Maar ja, er staan nu eenmaal regeltjes in een contract en daar hoort een maand opzegtermijn bij, plannen kunnen veranderen, tis niet anders. We gaan met een trots gevoel weg, we hebben hier, binnen een maand, een compleet nieuwe kaart neergezet en een hoop mensen blij gemaakt met ons eten. Dat pakt niemand ons meer af, tis goed zo.
Nu de trein in, ik hoor dat Linn beneden mij ook wakker is. We hebben weer een mooie tijd samen gehad. Eerst het varen richting Zuid Frankrijk wat totaal misging en nu dit hier. Toch hebben we nergens spijt van, er komen vast nieuwe kansen. We zijn dankbaar voor de tijd die we samen hebben gehad. Tot straks, we komen eraan…
Vandaag inpakken en dan wegwezen. Kreeg fijne reacties op mijn stukkie van gisteren, dank daarvoor! Lucas 11, Psalm 121, ze helpen me weer verder te kijken en te vertrouwen. Er op te vertrouwen dat Hij voor mij zorgt, zoals Hij de afgelopen jaren heeft gedaan. Het was een leuke avond gisteren, de slager kwam zijn eigen vlees keuren, gelukkig vond tie het lekker.
Linn heeft uitgebreid afscheid genomen van onze kruiden, die kunnen we helaas niet meenemen. We hebben samen de afgelopen jaren zoveel heerlijke kruiden verzameld maar die staan nu allemaal hier en tis geen doen die mee te nemen in de trein. En dan nog onze bonen, erwten, rijst en blikken met van alles en nog wat, we gaan er afscheid van nemen, tis niet anders. Linn zei gisteren: het lijkt wel of we alles kwijt moeten raken. Wie weet, het zijn maar spullen, tis vervangbaar.
Alles kwijt raken, daar ben ik goed in, en toch heb ik alles wat nodig is om vertrouwen te hebben in de toekomst. Tis tenslotte al weer bijna voorjaar en dan ziet de wereld er vast weer heel anders uit. Naar ik hoop een stukkie zonniger. ‘Maar de zon zal mij, des daags, niet steken, nog de maan des nachts. De Heere zal mij bewaren van alle kwaad, mijn ziel zal Hij bewaren.’ Mijn ziel zal Hij bewaren, dat is waar het om gaat. Wat er omheen zit doet er niet zoveel toe. Bewaar mijn ziel Heer, die moet nog een tijdje mee…
Dat ik niet precies weet waar ik het over moet hebben. We hadden het zo naar onze zin in de keuken, we hadden zo’n mooie kaart in ekaar gedraaid. We weten preies wat we aan ekaar hebben, we zijn zo’n goed team, tis zo jammer… Maar goed daar wil ik het dus niet over hebben. Zelfmedelijden heb je geen moer aan. Je moet door, omhoog kijken en vertrouwen, achterom kijken is nutteloos.
En dat gaan we ook wel doen, het kost alleen even tijd om deze tegenslag te verwerken. Dat plannen bij mij geregeld in het duigen vallen das een feit. Na een maand op de Mithrandir te hebben vastgezeten vanwege een motorprobleempje waardoor we Zuid Frankrijk bij lange na niet haalden, en nu hier te worden weggestuurd is er, zoals een vriendin mij al eens schreef, misschien reden om te gaan twijfelen of ik wel het juiste doe. Of God, of zoals zij het noemt, het universum, mij niet iets wil vertellen. Dat ik misschien niet naar het buitenland moet, niet op dit moment, maar ja wat dan wel?
Ik wil zo graag koken voor mensen, ik heb er zoveel plezier in als het lekker en bijzonder wordt gevonden. Kom ik nog even terug op mijn kaas, die vond men hier zo lekker en speciaal dat doet wat met je, dat vind ik leuk, daar wil je mee doorgaan. Als er deuren dicht gaan gaan er weer nieuwe open, das zeker waar, maar hotseknots waarom nu al. Ach kom op koertje zit niet zo te zemelen, als je om je heen kijkt dan kan het altijd erger. Nu eerst terug naar Nederland, en daar maar even op adem komen. En wie weet wat er weer op ons af komt. Hotseknots, waarom?
Wij moeten hier weg. Vorige week zag alles er nog geweldig uit, zaterdag was het sprookje voorbij. Dat stukkie verdween dus niet voor niets, het was geen toeval, het was een waarschuwing. Man wat balen we, het ging zo lekker, Linn en ik hadden het zo naar ons zin, de gasten waren blij en naar we begrepen de eigenaar toen ook nog. Maar de plannen zijn veranderd, de situatie is gewijzigd, we moeten weg.
Waarom? Ach daar kom ik misschien nog wel eens op terug, dat heeft nu weinig zin. We moeten door al zie ik op het moment nog niet helemaal hoe. Nu keek ik gisterenochtend naar een kerkdienst uit Nederland, ik had geen zin om naar Augustus te gaan, ik versta hem zo slecht, ik had behoefte aan een verstaanbare dienst. En die kreeg ik, de preek ging over Jesaja 40, kon het treffender…
Nu heb ik vaker in hopeloze situaties gezeten de afgelopen jaren en altijd heb ik er vertrouwen in gehad dat het goed ging komen, toch moet ik bekennen dat ik deze niet aan heb zien komen. Nu komt het neer op mijn geloof, in omhoog kijken en geloven dat Hij er is en voor ons zal zorgen. Dat heb ik vaker meegemaakt maar toen was ik alleen met Sam. Nu is Linn erbij, daar maak ik me het meest ongerust over, al is ze 20 ze blijft mijn kleine meid. Linn heeft veel spullen bij zich, hoe komen die weer op z’n plek? Wat een toestand.
We zijn als bloemen in een veld, stellen niets voor dat zien we overal om ons heen. Jesaja 40 gaat daarover, over de macht van God en hoe Hij neemt en geeft. Toch geeft Jesaja ook troost, we mogen vertrouwen op Zijn goedheid, op Zijn bereidheid ons te horen en voor ons te zorgen. Iedere keer als ik in een soortgelijke situatie zat heeft Hij mij gehoord en mij geholpen. Heer wees er ook dit keer voor ons en geef ons de kracht door te gaan en op U te vertrouwen. Amen.
