Vooral als je echt gaat kijken. Niet alleen naar de schoonheid van de kleuren, of de grilligheid van de vormen, de verscheidenheid aan soorten of de vele overlevingstactieken. Maar ook naar de kracht van de natuur. Er zit zoveel power in alles om ons heen dat het je kan overvallen. Wat ik het fascinerends vind is het onbaatzuchtige, hoe de 1 zich opoffert om weer nieuw leven te creëren voor de ander, machtig mooi.
Er staan hier gigantische kastanjebomen op het terrein. Leuk kastanjes, maar wat maken ze een zooi. Onder 1 van die bomen staat een appartement met een plat dak. Zo’n dak van teer, je kent ze wel. De afgelopen jaren hebben die bomen hun kastanjes en bladeren op dat dak laten vallen. Die bladeren en kastanjes zijn gaan verteren en daar in die nieuwe laag verteerde zooi groeit dan weer een nieuwe kastanjeboom. Geweldig toch? Wat mij het meeste raakt is het onverstoorbare, hoe die miljoenen bladeren, de ontelbare kastanjes daar, jaar in jaar uit, zorgen dat er een nieuwe vruchtbare bodem ontstaat. Hoe vliegen, spinnen, wantsen en pissebedden er hun toevluchtsoord vinden en meehelpen aan het proces. Tijd bestaat niet, alleen opoffering en overleven.
Had je die rommel nog een tijdje laten liggen dan zou het appartement langzaam verdwijnen. Onderdeel worden van de natuur. Opgenomen in de tijdloze iteratie van het ontstaan van leven. Maar goed dat ik die zooi heb weggehaald, je zal maar liggen te slapen en plotseling een kastanjeboom in je bed vinden, das niet handig.
Honderdduizenden kastanjes vielen de afgelopen jaren op dat dak. Het meerendeel besloot om gewoon te verrotten. En dan is er 1 kastanje die denkt fuck it, ik ga het gewoon proberen. Daar bovenop dat dak begint hij aan een nieuwe generatie kastanjeboom. Tot Koertje langskwam, sorry, doei kastanjeboom.














