Dat ik niet precies weet waar ik het over moet hebben. We hadden het zo naar onze zin in de keuken, we hadden zo’n mooie kaart in ekaar gedraaid. We weten preies wat we aan ekaar hebben, we zijn zo’n goed team, tis zo jammer… Maar goed daar wil ik het dus niet over hebben. Zelfmedelijden heb je geen moer aan. Je moet door, omhoog kijken en vertrouwen, achterom kijken is nutteloos.
En dat gaan we ook wel doen, het kost alleen even tijd om deze tegenslag te verwerken. Dat plannen bij mij geregeld in het duigen vallen das een feit. Na een maand op de Mithrandir te hebben vastgezeten vanwege een motorprobleempje waardoor we Zuid Frankrijk bij lange na niet haalden, en nu hier te worden weggestuurd is er, zoals een vriendin mij al eens schreef, misschien reden om te gaan twijfelen of ik wel het juiste doe. Of God, of zoals zij het noemt, het universum, mij niet iets wil vertellen. Dat ik misschien niet naar het buitenland moet, niet op dit moment, maar ja wat dan wel?
Ik wil zo graag koken voor mensen, ik heb er zoveel plezier in als het lekker en bijzonder wordt gevonden. Kom ik nog even terug op mijn kaas, die vond men hier zo lekker en speciaal dat doet wat met je, dat vind ik leuk, daar wil je mee doorgaan. Als er deuren dicht gaan gaan er weer nieuwe open, das zeker waar, maar hotseknots waarom nu al. Ach kom op koertje zit niet zo te zemelen, als je om je heen kijkt dan kan het altijd erger. Nu eerst terug naar Nederland, en daar maar even op adem komen. En wie weet wat er weer op ons af komt. Hotseknots, waarom?








