Zei een man in ‘48 tegen zijn buurvrouw. Zei een kennis tegen mij 2 dagen geleden. Die kennis is een geleerde vent, weet veel van geschiedenis en ik durf zelfs te zeggen van ons, de mens. Toch zegt hij tegen mij, dat niemand het er meer over heeft en dat ik het er daarom maar niet meer over moet hebben….. Maar dan kennen ze koertje niet.
Ik zal nooit vergeten dat mijn zoon van 15 de Mac niet in mocht samen met zijn vriendjes. Hij had, als enige, een ster op zijn jas genaaid. O nee sorry, hij had geen QR code. Mijn eigen nachie in de cel natuurlijk, voor het niet dragen van een mondvod. Hoe ik door 5 gestapo leden ben geïntimideerd om ook zo’n nutteloos ding te gaan dragen. Kheb ze verteld dat ze dat ding ergens moeten steken waar de zon nooit schijnt.
Toen we in ‘65 over de entlösung mochten gaan lullen was ons collectief geheugen, meer dan, de helft al vergeten. Boeken waren herschreven, en het meerendeel van de bevolking van dit k*tlandje had in het verzet gezetten. Zou het dit x ook 20 jaar duren voor we “Het er weer over hebben?”
Gisteren zoveel gesprekken gevoerd. 2x te horen gekregen, in een serieus gesprek, dat het wel goed is als er wat minder mensen op deze aardkloot rondlopen. Je kan me niet kwaaier krijgen. Nog vaker te horen gekregen dat ze het doen voor hun kinderen en familie, als die er niet waren geweest dan hadden ze allang actie ondernomen. Tegenwoordig lach ik dan maar en mompel wat.
Kheb alles wat ik gisteren tot me heb genomen nog niet verwerkt. De zinnen vloeien nog niet uit mijn pen. Om het populair te zeggen, het moet nog landen. Hang alweer een tijdje boven dit stukkie tekst, veel knalt door mijn hoofd maar tis nog geen geheel. Morgen weer een nieuwe poging.
Tis gelukkig droog, dat scheelt. Zo’n hele dag regen is niets voor Sam en mij. We willen buiten zijn, aan bomen snuffelen, gaten graven en lopen. Hele stukken lopen. Met Elanor, Frodo, Lou en Smurf. Laten weten dat wij helemaal niet met teveel zijn. Dat er nooit teveel kan zijn. Dat jij die ander bent…
Ik weet nog dat ik een jaar of 12 was en tegen een vriendje zei dat het mij hartstikke saai leek om in het paradijs te leven. Ik haalde in die tijd vrij veel kattenkwaad uit, was kampioen belletje trekken en vieze broeken verzamelen en dan moet je er niet aan denken dat je de hele dag met je vader en moeder, in je blote reet, paradijselijk moet zijn. Das dodelijk saai.
Vooral dat je in je blote reet moet spelen, dat vond ik niets. Wij gingen vroeger wel eens naar het naaktstrand, mijn pa vond dat leuk. Mijn moeder minder, maar dat vond mijn pa niet zo erg. Hij liep dan de hele dag in zijn blote piem over het strand terwijl mijn moeder zich achter een strandschermpje verschool. Mijn zus en ik trokken ons daar niets van aan, we waren een jaar of 6/7, dan heb je nog niet zoveel last van schaamte. Maar wel van je slingerende piemel! Dat hangt daar toch maar onbeschermd tussen je benen. Nee, spelen zonder broek aan is onhandig, daar kwam ik toen achter.
Maar ff terug, leven in het paradijs. De hele dag een beetje lamlendig appels en peren van bomen aftrekken waarna je maar weer aan jezelf begint. Of zou Eva dat doen? Wat maakt het uit? We hadden geen kennis van goed en kwaad. Wat blijft er dan nog over? Hersenloze zombies naar mijn idee die niets anders deden dan hun vleselijke lusten op elkaar botvieren. Nu ben ik daar niet vies van, maar ik hou dat geen dagen vol. Ik wissel dat graag af met af en toe een boek lezen, een schilderijtje bekijken of een mooi concert beluisteren. Maar dat was in het paradijs niet mogelijk. Als je niet weet wat goed is, hoe kan je dan een goed boek schrijven of een mooi muziekstuk componeren?
Volgens mij was het eten van de appel onze redding! En dat Eva Adam moest overhalen ervan te eten is begrijpelijk. Adam vond het natuurlijk wel best. Lekker de hele dag aan je pik lopen trekken zonder schaamte en als Eva langsliep prikte je hem er ff snel in. Eva had daar, na een tijdje, schoon genoeg van en wilde een beetje orde in de tent. Adam prikte alles aan zijn lul als het aan hem lag. Laten we eerlijk zijn! Een man die geen goed of kwaad kent… Waar zal die zich vooral mee bezig houden?
Eva heeft ons KENNIS, GNOSIS gegeven, uit de handen van God. Jezus heeft, samen met Maria, de Gnosis voor ons geduid en een paar honderd bisschoppen hebben er, 4 eeuwen later, een BS verhaal van gemaakt. Hoe kan het verkrijgen van kennis over goed en kwaad, van Gnosis, slecht zijn? Als iemand dat mij uit kan leggen, heel graag. Dat wij de Gnosis misbruiken, beschamen en vertrappen is wat anders. Das een volgend stukkie.
Even voor de geschiedschrijving: tis op dit moment -79,6 graden in Siberië. Dat is nog geen 3 graden verwijderd van het in 1930 gevestigde koude record van -82 graden. Die kou komt binnenkort deze kant op. Haal de schaatsen maar vast uit het vet!
Het is weer vroeg hier. Er is een hoop om over na te denken. Een hoop te verwerken. Zoveel inzichten komen tot mij dat het een wonder is dat ik nog slaap. Maar God zorgt goed voor mij, tis echt ongelooflijk wat hij voor mij doet. Dank u Heer!
Nou moet ik hier niet continu gaan dwepen over God natuurlijk, daar schieten zowel Hij als ik geen reet mee op. Daar zit God niet op te wachten, tis tijd voor de waarheid, Zijn waarheid.
Gisteren ben ik de Apocryphon of John tegengekomen. Je moet wat als het de hele dag regent. Ik moet bekennen dat ik het woord Apocryphon ff op moest zoeken, het betekent ‘geheime geschriften’. Het Evangelie van John (Johannes) ken ik al een beetje, dat geschrift staat in de bijbel. Het gekke is dat de Apocryphon van Johannes een heel ander verhaal laat horen dan het Evangelie, althans zo op het eerste gezicht. Ik ben dat geschrift gisteren pas tegengekomen, ik moet er wat meer op studeren voor ik iets over de inhoud kan zeggen.,
Maar wat ik mij gisteren heel erg begon af te vragen is hoe dat nou zo gegaan is? Er zijn honderden zo niet duizenden Evangeliën over het leven van Jezus geschreven. In de eerste 400 jaar na zijn dood schreef men over niets anders. Hoe is het zo gekomen dat er maar 4 over zijn? Wie heeft dat besloten? En het leuke is dat kan je hartstikke makkelijk vinden. Constantine de Grote heeft daar de eerste aanzet toe gedaan en na zijn dood is het door paar honderd bisschoppen, in 419 na Christus, bekrachtigd. En vanaf die tijd zijn er maar 4 Evangeliën en is de rest fakenews.
Monniken kregen de opdracht alle Evangeliën die niet in het narratief pasten te vernietigen en das gelukkig niet helemaal gelukt. Verschillende boeken zijn door wappies verstopt. Hele verhandelingen zijn er sinds die tijd gemaakt om te verklaren waarom er voor die 4 boeken, voor die Jezus, is gekozen. Voor een Jezus die gestorven is voor onze zonden, een reddingsboei, de enige oplossing, een ‘alles wat je hoeft te doen is mij te volgen’ Jezus. Volgens mij zijn al die verhandelingen BS en gaat het maar om 1 ding.
Het was wel lekker makkelijk zo’n Jezus. Dat vond Constantine als koning, dat vonden de bisschoppen, de generaals en de ambtelijke bestuurders. Het volk was en is toch te dom om de Gnosis van Jezus te begrijpen. Dan kan je ze maar beter in sprookjes laten geloven. De Jezus die je vind in al die andere Evangeliën vraagt wat van de mens, vraagt de mens de Gnosis uit Zijn mond te eten. Om zelf na te denken over goed en kwaad. Dat soort mensen zijn veel moeilijker te besturen, mensen die zelf nadenken. Vandaar die 4 boeken…
Persoonlijk vind ik het leuk (hmmm das niet het goede woord maar ik weet geen andere) naar de discrepantie’s in de cijfertjes te kijken. Als je nou naar de laatste week kijkt van 2022, dan valt mij meteen wat op. hoe is dat mogelijk?
2022 sloot af op zaterdag, das 1 dag te weinig voor een week. Zondag viel in 2023. die cijfers hebben ze gesplitst. Vorige week waren er op die zondag de 1ste januari nog 546 mensen overleden, gisteren waren het er 506. Dat is mooi! 40 mensen zijn weer opgestaan, altijd leuk voor de familie. Maarrrrr das niet het geval met de andere 6 dagen daar kwamen juist doden bij, en niet zo weinig. Vorige week waren er in die 6 dagen nog 3276 mensen overleden maar helaas, gisteren waren het er 3566. Poeh dat zijn er 290 meer…
Iedere dag overlijden er ruim 40 mensen meer maar op de zondag 40 minder. Wat is de kans daarop? Lijkt het liedje van Kortjakje wel. Ondanks de zondag kom je toch weer ruim boven de 4000 doden uit! 4072 om precies te zijn. In 1 week iets van duizend doden meer dan normaal. In alle leeftijdsgroepen ondervinden we oversterfte maar onderzoek is niet nodig.
Tijdens de covidplandemie werd mij, bij het binnengaan van een restaurant of café, gevraagd naar mijn vaxxxinatiestatus. Ouders van kinderen die afzwommen mochten niet mee naar binnen omdat ze niet gevaxxxt waren. Iedereen mocht weten wie wel of niet geloofde in het narratief. Als ik nu naar de vaxxxinatiestatus vraag van de mensen die zijn overleden is dat niet gepast, wat zeg ik! Het wordt onderzoekers zelfs geweigerd vanwege privacyregeltjes.
Het is om te kotsen en het kost mij ook steeds meer energie om door te gaan. Om mensen niet bij hun kraag te pakken, door elkaar te schudden en ze met de neus op de feiten te drukken. Gelukkig heb ik veel afleiding. Elanor, Frodo, Lou en Smurf zijn onderweg! We gaan lopen, dagenlang. Lopen en verhalen vertellen, over een God, een Bron van Zijn die je kan ontmoeten in wat jou ontroert.
Dat ik een bofkontje ben klopt maar dat MAAR? Mijn ervaring is dat een bofkont zijn niet iets is waar je lichtvoetig overheen moet stappen. Je boft niet voor niets. Niet iedereen is zoMAAR een bofkontje. Integendeel, der zijn meer mensen die denken of menen of voelen dat ze nooit boffen op deze aardkloot dan andersom. Als hij nou gezegd had: Jij bent dus een bofkont” dan klopt het. Dan was ik het met hem eens geweest. Dan had ik hem kunnen vertellen waarom ik bof, hoe hij ook een boffert kan worden.
‘Maar’ een bofkont. Dat woordje ‘maar’ staat daar volledig voor lul. Dat woordje ‘maar’ maakt dat de schrijver in mijn ogen totaal voor lul staat. Hij begrijpt niets van bofkonten. Hij reageerde met die zin op mijn opmerking dat God goed voor mij zorgt. Een vanuit mij een oprecht gemeende en dankbare opmerking. Door te reageren op deze zin met “Je bent dus ‘maar’ een bofkont” liet de beste man merken God niet te kennen. En dat vind ik jammer, daar heb ik vannacht wakker van gelegen.
De Fryske Filosoof en ik hebben een nieuwe podcast opgenomen. Hij staat al online! Ik zet de link hieronder neer. Ik leer zoveel tijdens het opnemen van de podcasts, ik geniet ervan om met Sietze over God te praten. ‘Maar’ praatjes vullen geen gaatjes. Er moet meer gebeuren. Niet alleen de Filosoof en ik moeten praten over God, dat moeten we met veel meer mensen gaan doen. En over ons volk, wie we zijn, wie we willen zijn en hoe we worden wie we zijn. Mooie onderwerpen, legitieme onderwerpen. 25 januari maakt Sietze er een start mee. In Sneek, ik zou zeggen: “komt allen!”
“Met de kennis van nu”, “Daar heb ik geen herinneringen aan”, zinnen die naar mijn weten geen normaal mens ooit gebruikt. Ik bedoel, ik heb nog nooit tegen een schoenenverkoper gezegd: “Heeft u een paar schoenen voor mij passend in de huidige tijd en maatschappij?”
Of: “Beste buurman, met de kennis van nu was ik nooit met uw vrouw naar bed gegaan.” Onzin uitspraken zijn het, luchtfietserij, BS geouwehoer. Totale quatsch waar niemand wat mee kan. Hoeft ook niet! Wat deze uitspraken bezigt interesseert het geen fuck wat anderen er mee kunnen, en het mooie is ze weten dat ze er, op dit moment, mee wegkomen. Omdat het volk te bang is te verliezen wat ze denken te hebben, walgelijk…
Ik zie hugooootje al staan tegenover een volkstribunaal: “Eeeehhh, tsja, eeeehhh met de kennis van nu had ik natuurlijk nooit gezegd dat de vaccins effectief en veilig zijn.” Of Bruls, je kent hem wel, dat volgevreten varken uit Nijmegen. “Sorry, aan die lockdowns heb ik geen herinnering.” Of rutte: “ik beken, kinderen uit huis halen is niet passend in de huidige tijd en maatschappij maar was in die tijd heel normaal.”
Om een volkstribunaal te kunnen houden heb je een volk nodig. Is dat er nog? Zou je de Nederlanders nog een volk kunnen noemen? Wat maakt een volk? Tradities, vieringen, herdenkingen, het delen van de geschiedenis met jongere generaties, trots zijn op je voorvaderen. Al die zaken worden of zijn verboden. Op 5 mei herdachten we de slachtoffers uit de tweede Wereldoorlog, mag niet meer, we herdenken nu alle slachtoffers uit alle oorlogen, is lekker inclusief. Kerstmis = winterfeest. Standbeelden van de helden uit mijn jeugd worden verwijderd of verminkt. We herdenken niet maar veroordelen onze geschiedenis. Dat is passend in de huidige tijd en maatschappij, volgens het narratief.
Maar dat narratief kan je links laten liggen. Zouden er genoeg mensen zijn die daar open voor staan? Er is mij verteld dat we er niet te lang mee moeten wachten. De Fryske Filosoof en moi gaan een poging doen. Binnenkort de 4de aflevering alweer van de Filosoof en de nar! In dit theater🤠
Zeg me dat ik de grootste fout in mijn leven heb gemaakt! Dat de afgelopen 3 jaar stom zijn geweest. Dat ik een sukkel ben, een ongelooflijk domme, beïnvloedbare doemdenker. Dat er geen jongeren zijn met hartproblemen, geen opzienbarende oversterfte, geen stijging in patiënten met kanker.
Ik wil geen gelijk krijgen. Horen dat wat er in Oekraïne gebeurt niet is wat het lijkt. Dat wat in de usa op het pluche zit niet is wie hij is. Dat we hier niet worden bestuurd door wat zegt dat ze ons besturen. Dat er ‘mensen’ zijn die denken het recht te hebben hun wil aan ons op te leggen.
In 1 ding wil ik wel gelijk krijgen en dat is in de God die ik heb gevonden in wat mij ontroert. Die mij, lang geleden, heeft aangeraakt en me zijn plannen heeft ingefluisterd . Die mij verteld heeft dat ik niet bang hoef te zijn, die voor mij zorgt. Wiens woord ik alleen nog moet leren spreken. Want das nog wel een uitdaging. Mijn vocabulaire.
Niet dat ik me ook maar enigszins met Hem wil vergelijken maar Jezus was geen poessie. Dat lees je in het Evangelie van Thomas. Ik probeer via interpretaties van anderen meer grip te krijgen op wat daar geschreven staat. Er is gelukkig genoeg over te vinden en ik heb tijd genoeg.
In het Evangelie spreekt Jezus de volgende woorden: “Wie eet uit Mijn mond…”. En daar ben ik mee bezig. Ik ben letterlijk de kennis uit Zijn mond aan het slurpen. De Gnosis die ik nodig heb om Zijn verhaal te kunnen vertellen. Ben er nog lang niet hoor! Maar gelukkig smaakt de Gnosis onwaarschijnlijk goed. Wat ben ik toch een bofkontje, dank Heer.
Tja, moet ik er woorden aan vuil maken? Of die in het parool? Bij mij gaat het licht uit. Als je mij vraagt of er nog hoop is. NEEEEEEENNNNNN. Maar goed dat zullen ze ook van mijn stukkies vinden. Gelukkig maar…
Sowieso, hoop? Das wat Sam elke dag achterlaat in de berm. Hopen stront. Aaarrrggghhh.
Ik moet het hier ff neerzetten, opdat ik niet vergeet. Wat niet in de kranten staat is het volgende. Rusland, Turkije, Syrië en Iran zijn gezellig met elkaar aan het onderhandelen. Syrië onderhandelt met Turkije? Turkije? Eeeehhhh die houden de toetreding van Zweden tot de navo toch tegen? Daar hebben ze volgens MSM toch al jaren een inflatie van zo’n 70%? Daarom kunnen we ons daar toch laven aan goedkope Russische producten tijdens onze spotgoedkope vakanties? Dat Rusland daar tussen zit is begrijpelijk maar raar, niet dan? Je zou verwachten dat ze op dit moment wel wat anders aan hun hoofd hebben. Maar niets is minder waar! De Russen spelen op vele schaakborden, zijn ze goed in, schaken.
Dat verbond tussen Syrië, Turkije, Iran en Rusland is duizenden jaren geleden al beschreven door Ezechiël. De beste man leefde 600 jaar voor Christus, met recht een visionair! Alles wat er op dit moment om ons heen gebeurt is terug te lezen in twee oude geschriften, het oude en het nieuwe testament. Je moet ze alleen even duiden en dat doen we liever niet meer. Is ook weer begrijpelijk, tis geen rooskleurige toekomst die daar staat beschreven. Zeven magere jaren staan ons te wachten als je de boeken gelooft. Tot 2030 gaat het los! 2030? Waar ben ik 2030 eerder tegengekomen?
Oja! klausje van het wef. In 2030 you own nothing but will be happy! Toeval? Hahahaha, dat bestaat niet…
Mijn 2de stukkie dat ik schrijf vandaag. Door de ontwikkelingen in Brazilië begon ik mijn stukkie zomaar daarover, maar dat kan niet want ik moet het hebben over mijn bezoek aan de Remonstranten kerk gisteren. Daar kan ik niet zomaar aan voorbij gaan.
Gisterenochtend besloot ik, dus, naar de remonstranten kerk te gaan. Het verhaal van de rekkelijken en de preciezen, van Maurits en Johan, Hugo en de Leidse hoogleraren, mooie verhalen uit de rijke Nederlandse geschiedenis. Misschien dat ik daar vind waar ik naar op zoek ben. 🤠
Bij binnenkomst kreeg ik een hand van de voorgangster en haar koster. Ik stelde mij voor, deed mijn laarzen uit en liep de kerk in. Het was een klein kerkje met een stuk of 15/20 kerkgangers en een prachtig orgel. De gemiddelde leeftijd werd door een jongetje van een jaar of 4 iets naar beneden gehaald, verder lag tie rond de 70 denk ik. Nou kom je dat vaker tegen. Wil je jongeren tegenkomen in een kerk dan moet er minimaal een band spelen en een groot tv-scherm hangen. Op zich was het ontbreken van die items geruststellend. Maar verder? Tjonge jonge jonge, van Oldenbarnevelt draait zich om in zijn graf.
Na het zingen van onder andere een kinderliedje begon de preek. De preek was een leuk verhaal over de 4de wijze. Iedereen kent het verhaal over de drie wijzen uit het oosten maar het verhaal over de 4de is minder bekend. Zoek het eens op, de wijze heette Artaban. Maar ik was een beetje confuus, daar is een preek toch niet voor? Gaande weg de dienst kwam ik erachter dat de voorgangster deze niet op mij had afgestemd maar op het kind van 4. Misschien dat, gezien de leeftijd van de meeste kerkgangers, deze ook beter bij hen aansloot, maar lieve mensen, HOE DAN?
Het toppunt was voor mij het Onze Vader. De voorgangster had een moderne versie gevonden op de muziek van “I’m Sailing” van Rod Stewart. Doe ff mee: “onze vader, onze vader, ging jou naam maar in het rond.”
Na de dienst werd mij een kopje thee aangeboden. De koster kwam mij vragen wat ik van de dienst vond. Ik heb mij ingehouden maar man, man, man, ik kon het natuurlijk niet laten over het ‘onze vader’ te beginnen. Hoe triest ik dat vond. Dat er een versie is van Bram Moerland, die begint met ‘Bron van zijn, die ik ontmoet in wat mij ontroert.’ Hij kende die versie. Maar zei toen: “Ach we proberen maar wat hè.”
