Categorie: Niet gecategoriseerd

Linn is ziekig, last van zaken waar vrouwen vaker last van hebben en daarnaast is ze wat verkouden. Denk dat alles er een beetje uitkomt, het is toch spannend voor haar geweest, alles loslaten en iets nieuws beginnen. Ik heb dat al wat vaker gedaan.

En dan hebben we Sam, die vond het gisteren leuk om door de stront te rollen. Nou dat heeft tie geweten! Voorop de punt van de boot heb ik hem schoongeschropt, man wat kan tie dan zielig kijken. Hij vind dat helemaal niks die emmers water over hem heen maar wat was hij vies. De stront liep door de gangpaden. Flink wat zeep gebruikt om die geur weg te krijgen. Sam deelt met mij de bank in de boot, zo’n stinkende hond naast je is niet echt fijn…

En dan moesten we ook nog door van die mega grote sluizen waar je dan in je eentje in ligt of met nog een klein plezierjachtje. Heel af en toe komt er een vrachtschip voorbij. Linn moet daar nog een beetje aan wennen. Ze vind dat wat eng. Is het ook natuurlijk, die dingen zijn echt gigantisch vergeleken bij ons scheepje. Maar alles gaat verder helemaal goed. Niets aan het handje.

Door al die drukte kom ik bijna niet toe aan Ezechiël. Gisteren heb ik vers 38 gelezen. Het gaat maar door in Ezechiël, het ene volk is nog niet door het zwaard of de pest verschwunden of het volgende land wordt vernietigd door aardbevingen of overstromingen. Tis net het nieuws, echt geen verschil. Wat nou als Ezechiël alleen maar liefde had gepredikt, zou het dan anders zijn gegaan? Wat als we elkaar nu weer meer liefde geven, zou dat wat uitmaken?

De propaganda werkt op volle toeren, angst klotst uit alle poriën van onze samenleving. Gelukkig heb ik het mega druk waardoor ik er bijna niet aan toekom me ermee bezig te houden. Stront en een leeglopende, ietwat humeurige, dochter eisen mijn aandacht op. Gelukkig maar!

Net als 36 jaar geleden ga ik de wereld ontdekken mam. Ik hoop dat je meegaat, samen met je pa, die is er al mijn hele leven bij, Gezellig!

Gisteren hebben we weer een heel stuk gevaren! We doen ongeveer 6 minuten over een kilometer hier op de Maas. Tegen de stroming in dus dat vind ik geen kattenpis. En het mooie is, de Maas is helemaal alleen van ons, er vaart bijna niemand. Gisteren over de hele dag 5 vrachtschepen gezien en een paar plezierjachten. Alles is van ons, en het is mooi!

Dat veranderende landschap, machtig om te zien, dat verveeld nooit. De ruigheid van de grote rivieren is heel anders dan de aangeharkte riviertjes en kanalen in Fryslan. We gaan richting de heuvels en bergen, spannend hoor.

Gefeliciteerd moeders! Maak er daarboven wat van. Blijf mijn stukkies lezen er gaat vast nog wel een x wat mis:-). De wereld is zo mooi, moeders, waarom lukt het ons niet alles wat beter te verdelen, er is overvloed. Misschien komt dat nog, gaan wij mensen beseffen dat het leven niet om jezelf draait maar om elkaar. Zoals ik dat terugvond in Fryslan, in de kleine dorpjes waar mensen nog voor elkaar zorgen. Geluk zit in het kleine, een oudere vrouw zei dat gisteren nog tegen mij terwijl ze in der veel te dikke auto stapte. Mam ik ben gelukkig, en dat heb ik aan jou liefde te danken. Jou vertrouwen in mij, en dat je er altijd voor me was, hoe vaak ik ook op mijn bek ging als kleine jongen. Ik ben je eeuwig dankbaar….

Waterscooters. Van die herriemakers, van die onnuttige dingen waar mensen alleen maar veel te hard mee rondscheuren. Gisteren werden we, op de Maas, door 3 van die dingen begroet. Ze scheurden langs ons en net bij de kuip maakte ze een klein bochtje zodat er een gigantische golf water onze kuip in denderde. Leuk niet?

Sam schrok zich echt helemaal een ongeluk, de arme hond was plotseling kleddernat terwijl hij lekker lag te knorren. Van schrik sprong hij zo de kajuit in, dat doet tie nooit want het is best hoog. Wat als er een baby in de kuip had gelegen? Drie golven water kwamen de kuip binnen en ik stond machteloos, wat een laffe, trieste figuren.

Linn stond helemaal perplex, is dit echt gebeurt pa? Vroeg ze. Doen mensen dit? Maar ja wat doe je eraan? Die krengen zijn zo snel, je staat machteloos. Daarnaast kwamen ze van achteren dus was ik bang dat we ze nog een x tegen zouden komen, en dat was dan ook het geval. Gelukkig waren we er toen op voorbereid.

Lachend stond ik aan het stuur terwijl ze ons van voren naderden. Linn en Sam zaten veilig in de kajuit met het deurtje dicht en ik stond in mijn zwembroek, kom maar op! De mannetjes vinden het meteen niet meer leuk. 1 van die gasten deed nog een slappe poging maar mijn uitnodigende gebaar gaf hem schijnbaar niet de voldoening die hij nodig had om de klootzak uit te hangen. Mafkezen…

Blijft toch een uniek ding de BGE, fijn om weer ff te mogen proeven, dankjewel Nico en gefeliciteerd! Een heel weekend, samen met mijn BBQ maatje, ouwe koeien uit de sloot halen, geweldig, hoort er toch ook bij. Al is mijn verleden zo anders dan waar ik nu zit ik kijk er met veel plezier op terug. Gelukkig mag ik nog ff door, dat kunnen niet alle mensen zeggen…

Bij het verleden hoort een toekomst en dromen, daar ben ik tijdens deze klamme nacht mee bezig geweest. Ik heb geen dromen, ben niet bezig met een volgende deal, huis, baan, auto of boot. Denk niet aan mijn pensioen of aow, die zijn er niet. Er is geen toekomst waarop ik mij wil voorbereiden, er is alleen het nu. Ik bouw niets op, werk nergens aan, spaar niet, er is alleen vertrouwen, en weten, dat dromen geen zin heeft.

Ben een slechte onheilsprofeet merk ik. Een beetje fulmineren in mijn stukkies gaat nog maar face to face vind ik het lastig. Lastig om het te hebben over de mogelijkheid dat wij in een veranderende wereld leven waarin dromen geen zin heeft. Waarin iets opbouwen volgens mij weinig zin heeft. Maar het is helemaal niet leuk dat te zeggen, om dat rond te bazuinen, misschien is dat het wel wat ik mis bij de meeste profeten. Het lijkt wel of ze er behagen in scheppen om kond te doen van het slechte nieuws, ik vind het lastig.

Misschien dat hoe ik leef mensen aan het denken zet, moet ik het (nog) niet verbaal uiten. Ik ben er nog niet uit. Laat ik me maar bezig houden met Ezechiël, stukje bij beetje worstel ik me erdoorheen. En er, ondertussen, gewoon zijn, das voor het moment voor mij genoeg.

Lastig is dat! Voor practize is weer geen echte vertaling volgens mij. Oefenen is het niet helemaal, practize is niet alleen oefenen. Leren is het niet, practize betekent ook uitvoeren, doorgaan en laten zien. Lastig dus om het te vertalen maar tis wel een mooie zin! What do you practize every day?

Is dat vriendelijk, lief of behulpzaam zijn? Of ga je liever voor klagen, zeuren, of erger haten? Want geloof me al je ergens goed in wil worden dan moet je het elke dag doen, dat werkt echt.

Ik ga vandaag weer voor het positieve, tis er weer voor! Al dondert volgens mij, letterlijk, alles om ons heen in elkaar, net als in Ezechiël, er is toch niets te verliezen, alles is er al. Als wij mensen besluiten dat we iedere dag vriendelijkheid gaan practizen dan zou er geen oorlog zijn, geen haat. Gisteren heb ik, buiten het schrijven van mijn stukkie maar dat doe ik offline, nog geen half uur naar het nieuws gekeken of geluisterd wat een deprimerende bedoeling. Maar wat een prachtige dag was het! En wat gaan we er vandaag weer een topdag van maken! Ik heb er zin an…

Zitten we nu op 3 woorden, dankbaarheid, nederigheid en verwondering. Gisteren kwamen 2 van mijn kids ons bezoeken, broer en halfzus van Linn. Hartstikke gezellig natuurlijk en echt helemaal leuk, van mij mogen ze elke dag komen. maar toen ze weggingen was dat wat me het meeste bijbleef, ze verwonderen zich niet meer.

De boot, de natuur, alles is gewoon, als ze het al zien. Daar ligt het grootste probleem denk ik, dat mensen het niet eens meer doorhebben wat er allemaal al is en dat ze zichzelf daarover mogen verwonderen. Als je over de Vecht vaart zijn er talloze zaken waarover je je kan verwonderen. De gigantische huizen, woonboten en machtig mooie tuinen. Al moet ik zeggen dat het 40 jaar geleden veel meer indruk op me maakte dan nu. Tis veel drukker geworden langs de Vecht, tis vol, te vol.

Volgens mij kan je het leren, jezelf verwonderen. Als je weer open staat voor het kleine en niet op zoek gaat naar meer. Zo verwonder ik me er nu over hoe mistig het is, we zien geen hand voor de ogen. Misschien niet echt verstandig om al te gaan varen maar we moeten doorrrrr. Ik ben uitgenodigd voor een BBQ, en das lang geleden, die wil ik niet missen! Misschien nog ff wachten, we hebben de tijd:-)

Eindelijk lagen we rustig zonder die irritante golven die je tegen de wal aan klappen. Om niet te spreken van de herrie die zo’n bootje maakt. Maar gelukkig kan de A28 er ook wat van, en die houd niet op. Die gaat de hele nacht door…

Waar ben ik aan begonnen, had ik het paradijs al niet gevonden? Daar in die kleine dorpjes aan dat meer in Fryslan. We zijn in 1 dag al ruim 14 euries kwijt aan liggeld, wat wel weer een leuke discussie opleverde met de jongen die het gisterenochtend kwam innen. Jammer zei ik hem, dat het zo duur is om hier te liggen. Dit was zijn antwoord. “Dat valt best mee meneer. De gemeente heeft hier helemaal geen belang bij die hebben dit aangelegd voor u dus daar mag u best voor betalen.” De gemeente heeft hier helemaal geen belang bij? Voor wie werkt die gemeente? Werken wij voor de gemeente of werkt de gemeente voor ons? De wereld is helemaal gek, totaal gestoord, krankjorum.

Volgens het knmi varen we ook nog eens door de smog hier in het midden van het land en moeten we oppassen voor onze gezondheid want er zit blauwalg in het water. Smog, blauwalg, pfas, hier en daar een oorlog, orkanen, overstromingen en veel te hoge prijzen, wat doe ik hier, hellup!

De bijbel helpt niet echt mee, Ezechiël rept ook alleen maar over ellende. Wat dat betreft is er niets veranderd. Ik heb echt moeite er doorheen te komen. Op tig manieren moet ik lezen hoe en waarom alles kapot moet. Ik worstel me erdoorheen, stukje bij beetje, ben zo toe aan het Nieuwe Testament.

Maar het wordt weer een stralende dag! We laten ons niet gek maken. Ezechiël past prima bij de huidige tijd, volgens mij gaat het over deze tijd. We leven in een interessante tijd, das zeker…

Een stukkie schrijven.. waarom niet? Nog niet m’n beste kwaliteit merk ik gezien ik al een goed halfuur bezig ben met de bovenste zin. Ach alleen maar meer ruimte voor verbetering. Schrijven doe ik eigenlijk al lang en dan vooral het dansen met woorden trekt me aan. Taal fascineert me op een manier die ik nog niet goed kan uitleggen. Hoe de theatergoochlelaar de meeste illusies tot stand brengt met zijn babbel en het afleiden van de aandacht. Taal is een uitvinding die ik nog moet uitvinden. Hoe het je waarneming kan vernauwen tot verbreden en door de jaren heen een manier is geworden om een poging te doen tot het begrijpen van het leven.

Ik begrijp er nog niet veel van, maar de
pogingen blijf ik doen, en het opschrijven ervan kan me altijd dingen leren. Dus ga dat vanaf nu ook weer doen.

We zijn vandaag wat eerder gestopt met varen. Liggen nu lekker in de schaduw waar ik wel aan toe was, met een heerlijk aangebrand stoofpotje. Lekker ite!

Terwijl we tussen de stilstaande windmolens op het IJsselmeer doorvoeren. Toch raar? Op het land draaiden ze wel, er stond een lekker briesje, maar geen van de molens die in het IJsselmeer stonden (en dat zijn er heel veel) draaide, staan daar waarschijnlijk voor de sier, leuk!

“Dat is dan de eerste x.” Nog een opmerking van Linn toen ik haar vertelde dat er mensen zijn die het jammer vinden dat ik met de horizon vertrokken ben. Tsja daar raakte ze wel een gevoelig snaartje, maar ze heeft gelijk. De afgelopen 3 jaar heeft ze meerdere keren als buffer opgetreden tussen mij en een werkgever of huurbaas, dat ze het met me volhoud is een raadsel.

Maar dat gaat ze zelf uitleggen, althans dat hoop ik! Gisteren zei ze: “zal ik ook een stukkie schrijven?” Das gevaarlijk maar wel heel erg leuk. Een wat minder gekleurde versie van wat we meemaken geeft misschien een helderderder beeld. ‘S ochtends vroeg gaat ze natuurlijk nooit redden, die ligt nog wel ff op 1 oor. Dat worden dan 2 stukkies op een dag, als ze elke dag een stukkie gaat schrijven. Ach afwachten maar, lijkt mij echt tof, en spannend!

Wat is Nederland mooi! Waarom zorgen we er niet wat beter voor. Als ik minister president ben dan gaan als eerste al die windmolens plat. Zou wel een leuke afsluiting zijn van mijn carrière, minister president, als een acteur het in het oosten kan moet het mij hier toch ook wel lukken. Denk dat ik liever Sint-Jacobs kruid verwijder uit natuurgebieden maar als het moet dan schik ik me erin. De Mithrandir voor president, mooie titel voor boven de stukkies!

De boot vaart als een malle nu er geen mosseltjes meer onder zitten, Max is er niets bij. We vliegen over het water, we halen zelfs boten in, vooral vissersbootjes.

Denk dat we vandaag wel ergens op de randmeren eindigen. Zijn er eigenlijk overal wel gratis aanlegplaatsen? Hier in Fryslan is dat wel het geval, zou mooi zijn als we dat zo kunnen houden. Officiële jachthavens zijn niet te betalen. Dat kaartlezen is toch wel weer even wennen. Moet bekennen dat we 1 x fout zijn gevaren maar ik had het gelukkig snel door. Kheb nog ff om te oefenen voordat we in Frankrijk zijn:-)

Op naar Utrecht via de Vecht, met een korte stop in Muiden. Ik kan me nog herinneren dat we vroeger de Vecht ook wel eens zijn afgevaren en dat heeft toen best indruk achtergelaten. De gigantische kastelen, buitenhuizen en mooi aangelegde tuinen staan me nog bij. Linn kan daar zo van genieten, van de natuur om ons heen, heerlijk om te zien. Wat zal het landschap ons gaan verrassen daar ben ik van overtuigd. Dat doet ze nu al.

Goed zorgen voor Zijn creatie, das eigenlijk alles wat Hij van ons vraagt. gek dat ons dat niet lukt, tis allemaal zo mooi. Op de 1 of andere manier willen of moeten we altijd meer dan we zelf nodig hebben en denken dan dat we dat niet kunnen missen, zo gek. Hoeveel heeft een mens nodig om gelukkig te zijn? Wat is geluk? Het zit echt in het kleine, in de stille momenten, in wat mij ontroerd. Machtig mooi om dat te mogen ontdekken. En er is nog zoveel meer….