Koert Krouwel

Dat zei iemand tegen mij, mijn eigen werkelijkheid, wat is dat? Dat is ‘mijn waarheid’ die hoor je ook vaak, mijn waarheid. Er is geen algemene waarheid meer, geen universele werkelijkheid. De indvidualisering is zo ver door gedrongen dat alles maakbaar is naar eigen inzicht. Er is geen gezamenlijke waarheid of werkelijkheid meer, wat is waarheid? Wat is werkelijkheid? Waren de vaxxxins veilig en effectief zoals hugoooootje heeft beweerd? Was dat de waarheid? Is er echt een klimaat probleem of hebben we een milieu probleem? Helpen elektrische auto’s en windmolens die eventuele probleem op te lossen? Zijn er meer genders dan 2? Wat is de werkelijkheid? Wat is waaheid? Tegenwoordig heeft iedereen dus, zijn of haar, eigen waarheid en werkelijkheid.

Nu ga ik niet beweren dat ik de waarheid in pacht heb maar dat iedereen een eigen waarheid heeft dat geloof ik dus niet. Niet dat dat uitmaakt, wie ben ik tenslotte, maar ik wil het toch ff kwijt. Volgens mij is de waarheid niet maakbaar, en daar laat ik het maar ff bij.

Tis al weer 3 december, dinsdag komt de Sint langs. Ik ben nooit zo’n Sinterklaas man geweest, in mijn jeugd waren Pieten nog gemene mannetjes die je meenamen in de zak, maar dit x hoop ik dat de Sint iets moois voor me meebrengt. Wie weet denkt tie nog aan mij!

Ik moet gaan wandelen met Sam en zijn vriendinnetje Jan, sorry mijn stukkies vallen een beetje tussen wal en schip. Aankomende week wordt weer een spannende, enerverende week, Heer blijf bij me….

Veel verder dan ik verwacht had dus een laat stukkie. Pien, waar ik logeer, heeft ook een hond en we zijn samen met de honden een stuk gaan lopen. Een heel stuk, het was nog donker toen we vertrokken, zon op zien komen en nu sneeuwt het een beetje. Goed begin van de dag, lekker!

En je hoeft niet te klimmen, dat bevalt mij toch beter. Ik heb het niet zo op bergen. Tis prachtig hoor, bergen, maar dat geklim, niets voor mij. Dit weekend staat in het teken van beslissingen nemen, welke kant moet ik op? Niet dat ik verwacht er uit te komen maar dat hoeft ook niet, een richting zou al helpen. Morgen een langer stukkie, vandaag nog even heroriënteren. Fijne dag!

Wat een reis! Maar we hebben het gehaald. 4 treinen en 1 bus. Maar eigenlijk verliep het allemaal hartstikke soepel. Sam heeft zich ongeloofijk goed gedragen, 7 uur was de langste rit, maar daar had Sam geen problemen mee. We zijn er weer, Nederland, koud hier, jeetje..

En nu weer opnieuw beginnen, maar hoe? Het buitenland moet ik misschien maar vergeten, tis wel duidelijk dat ik daar niet gewenst ben. Maar wat moet ik in Nederland? Ik zou toch wel erg graag weer aan het werk gaan, maar hoe doe ik dat? Wonen, ook zo’n dingetje, op de Mithrandir gaat op dit moment nog niet lukken. Al met al een hoop vragen en daar moet een oplossing voor komen, tis wel bijna voorjaar maar de winter moet eerst nog even starten.

Laat ik me maar niet te druk maken, we zijn vanacht opgevangen door een lieve vriendin en van hieruit gaan we verder. Nu komt het neer op vertrouwen en gelukkig heb ik dat genoeg. Vandaag even de scherven bij elkaar rapen en dan weer doorrrrr….

We gaan zo weg, met veel teveel spullen. Ben benieuwd of we dat allemaal gaan redden. Verhuizen met een bus hebben we al eens gedaan, vanuit Lekkum naar Gorredijk, dat was al een heel avontuur. Maar nu een kleine 1000 km van Zwitserland naar Nederland met de bus en daarna 4 treinen, wie verzint het. Zie er best tegenop, 11 uur reizen met de trein is lang, zeker als je hond bent.

Maar ook dit gaan we redden, daar ben ik van overtuigd, we gaan kijken hoe. Voor de laatste x dan, man wat balen we, wat hadden we hier graag de winter doorgebracht. Maar ja, er staan nu eenmaal regeltjes in een contract en daar hoort een maand opzegtermijn bij, plannen kunnen veranderen, tis niet anders. We gaan met een trots gevoel weg, we hebben hier, binnen een maand, een compleet nieuwe kaart neergezet en een hoop mensen blij gemaakt met ons eten. Dat pakt niemand ons meer af, tis goed zo.

Nu de trein in, ik hoor dat Linn beneden mij ook wakker is. We hebben weer een mooie tijd samen gehad. Eerst het varen richting Zuid Frankrijk wat totaal misging en nu dit hier. Toch hebben we nergens spijt van, er komen vast nieuwe kansen. We zijn dankbaar voor de tijd die we samen hebben gehad. Tot straks, we komen eraan…

Vandaag inpakken en dan wegwezen. Kreeg fijne reacties op mijn stukkie van gisteren, dank daarvoor! Lucas 11, Psalm 121, ze helpen me weer verder te kijken en te vertrouwen. Er op te vertrouwen dat Hij voor mij zorgt, zoals Hij de afgelopen jaren heeft gedaan. Het was een leuke avond gisteren, de slager kwam zijn eigen vlees keuren, gelukkig vond tie het lekker.

Linn heeft uitgebreid afscheid genomen van onze kruiden, die kunnen we helaas niet meenemen. We hebben samen de afgelopen jaren zoveel heerlijke kruiden verzameld maar die staan nu allemaal hier en tis geen doen die mee te nemen in de trein. En dan nog onze bonen, erwten, rijst en blikken met van alles en nog wat, we gaan er afscheid van nemen, tis niet anders. Linn zei gisteren: het lijkt wel of we alles kwijt moeten raken. Wie weet, het zijn maar spullen, tis vervangbaar.

Alles kwijt raken, daar ben ik goed in, en toch heb ik alles wat nodig is om vertrouwen te hebben in de toekomst. Tis tenslotte al weer bijna voorjaar en dan ziet de wereld er vast weer heel anders uit. Naar ik hoop een stukkie zonniger. ‘Maar de zon zal mij, des daags, niet steken, nog de maan des nachts. De Heere zal mij bewaren van alle kwaad, mijn ziel zal Hij bewaren.’ Mijn ziel zal Hij bewaren, dat is waar het om gaat. Wat er omheen zit doet er niet zoveel toe. Bewaar mijn ziel Heer, die moet nog een tijdje mee…

Dat ik niet precies weet waar ik het over moet hebben. We hadden het zo naar onze zin in de keuken, we hadden zo’n mooie kaart in ekaar gedraaid. We weten preies wat we aan ekaar hebben, we zijn zo’n goed team, tis zo jammer… Maar goed daar wil ik het dus niet over hebben. Zelfmedelijden heb je geen moer aan. Je moet door, omhoog kijken en vertrouwen, achterom kijken is nutteloos.

En dat gaan we ook wel doen, het kost alleen even tijd om deze tegenslag te verwerken. Dat plannen bij mij geregeld in het duigen vallen das een feit. Na een maand op de Mithrandir te hebben vastgezeten vanwege een motorprobleempje waardoor we Zuid Frankrijk bij lange na niet haalden, en nu hier te worden weggestuurd is er, zoals een vriendin mij al eens schreef, misschien reden om te gaan twijfelen of ik wel het juiste doe. Of God, of zoals zij het noemt, het universum, mij niet iets wil vertellen. Dat ik misschien niet naar het buitenland moet, niet op dit moment, maar ja wat dan wel?

Ik wil zo graag koken voor mensen, ik heb er zoveel plezier in als het lekker en bijzonder wordt gevonden. Kom ik nog even terug op mijn kaas, die vond men hier zo lekker en speciaal dat doet wat met je, dat vind ik leuk, daar wil je mee doorgaan. Als er deuren dicht gaan gaan er weer nieuwe open, das zeker waar, maar hotseknots waarom nu al. Ach kom op koertje zit niet zo te zemelen, als je om je heen kijkt dan kan het altijd erger. Nu eerst terug naar Nederland, en daar maar even op adem komen. En wie weet wat er weer op ons af komt. Hotseknots, waarom?

Wij moeten hier weg. Vorige week zag alles er nog geweldig uit, zaterdag was het sprookje voorbij. Dat stukkie verdween dus niet voor niets, het was geen toeval, het was een waarschuwing. Man wat balen we, het ging zo lekker, Linn en ik hadden het zo naar ons zin, de gasten waren blij en naar we begrepen de eigenaar toen ook nog. Maar de plannen zijn veranderd, de situatie is gewijzigd, we moeten weg.

Waarom? Ach daar kom ik misschien nog wel eens op terug, dat heeft nu weinig zin. We moeten door al zie ik op het moment nog niet helemaal hoe. Nu keek ik gisterenochtend naar een kerkdienst uit Nederland, ik had geen zin om naar Augustus te gaan, ik versta hem zo slecht, ik had behoefte aan een verstaanbare dienst. En die kreeg ik, de preek ging over Jesaja 40, kon het treffender…

Nu heb ik vaker in hopeloze situaties gezeten de afgelopen jaren en altijd heb ik er vertrouwen in gehad dat het goed ging komen, toch moet ik bekennen dat ik deze niet aan heb zien komen. Nu komt het neer op mijn geloof, in omhoog kijken en geloven dat Hij er is en voor ons zal zorgen. Dat heb ik vaker meegemaakt maar toen was ik alleen met Sam. Nu is Linn erbij, daar maak ik me het meest ongerust over, al is ze 20 ze blijft mijn kleine meid. Linn heeft veel spullen bij zich, hoe komen die weer op z’n plek? Wat een toestand.

We zijn als bloemen in een veld, stellen niets voor dat zien we overal om ons heen. Jesaja 40 gaat daarover, over de macht van God en hoe Hij neemt en geeft. Toch geeft Jesaja ook troost, we mogen vertrouwen op Zijn goedheid, op Zijn bereidheid ons te horen en voor ons te zorgen. Iedere keer als ik in een soortgelijke situatie zat heeft Hij mij gehoord en mij geholpen. Heer wees er ook dit keer voor ons en geef ons de kracht door te gaan en op U te vertrouwen. Amen.

Voor mij de eerste x maar het schijnt normaal te zijn. Linn heeft er al een paar x last van gehad. Tis de hoogte, je lichaam moet daar gewoon flink aan wennen en dat duurt bij mij altijd wat langer. Voor mijn lichaam erachter is dat er gewend moet worden ben ik meestal al weer weg. Hopen dat het vanzelf weer verdwijnt, dat zou fijn zijn.

Het weer veranderd op het moment, wie weet ligt het daar ook aan. Sneeuw en kou, das het beeld op dit moment. Ik duik er nog even in, dat felle licht van het scherm doet me pijn aan de ogen. Misschien is dat het wel, het nieuws wat ik tegenkom, op de sites, doet me sws pijn maar daar ga ik het nu niet over hebben. Ik ga nog even slapen, dromen, welterusten.

Het was gisteren laat, we hadden een leuke groep op bezoek, en zodadelijk hebben we een lunch op de rol staan. Daarnaast zijn er wat ontwikkelingen die onze aandacht vragen, niet allemaal even leuk maar ach dat hoort bij het leven.

Wat een rare ervaring gisteren met mijn stukkie, ik had hem gepost en toen hoorde ik dat er een foutje in zat wat ik wilde verbeteren. Toen ging ik naar de wordpress site, naar de betreffende pagina maar die kon ik niet vinden. Op de 1 of andere manier was die pagina verdwenen.Toen ik probeerde hem via mijn url op te zoeken vond ik hem nog wel maar toen wassie weg en had ik nog maar 2 zinnen over van het hele stukkie. Het zou best kunnen dat ik zelf iets fout heb gedaan, das heel goed mogelijk. Maar ik snap er echt niets van, tis me nog niet eerder overkomen in de afgelopen 3,5 jaar.

Laten we hopen dat dit stukkie wel blijft staan, en anders morgen weer eeen kans:-) Fijne dag…

Vooral de kaas doet het errug goed. Is toch ook fantastisch! Verser dan vers….

Ongelooflijk, nu verdwijnen mijn stukkies gewoon. Vanmorgen was hij nog te lezen en nu is hij weg. Alleen de eerste twee regels nog. Nu heb ik al weinig lezers volgens wordpress, gemiddeld een stuk of 20 per dag als ik de statistieken moet geloven maar dat is schijnbaar niet genoeg om te voorkomen dat mijn stukkies gelezen worden. Nu issie gewoon weg.

Sorry, het was volgens de mensen die hem vanmorgen vroeg lazen een leuk stukkie, maar morgen weer nieuwe kansen! Het leven is mooi, mij krijgen ze niet klein:-) Fijne dag….