Koert Krouwel

Willy is een Australiër met een tumor die iedere dag een update geeft over de situatie in Oekraïne. Willy weet veel over oorlogen, hij heeft in het leger gezeten. Willy was erg voor Oekraïne in het begin maar dat is met de jaren wat veranderd. Niet dat hij nu voor Rusland is, tegendeel, maar hij probeert enigszins objectief te zijn en dan is het lastig om ‘heel erg’ voor Oekraïne te zijn.

Het zijn vooral de leugens en het verraad, daar heeft Willy de meeste moeite mee. Willy krijgt chemotherapie en daar kan hij niet zo goed tegen, dus soms zit hij daar best ziek te zijn, maar dan gaat hij toch door. Vanmorgen droop de woede en teleurstelling van zijn Telegram kanaal af, ik ben erg benieuwd naar zijn filmpje vandaag. Tot nu toe bracht hij zijn verhaal altijd aan de hand van informatie en landkaarten die hij kreeg vanuit Oekraïne, maar die informatie krijgt hij niet meer. Er is besloten, door elensky number 5, om geen informatie meer te delen over de frontlinie. Ik vind de zin die Willy gebruikt om zijn teleurstelling te verwoorden prachtig en daarom herhaal ik hem hier even:

When the truth is treated like propaganda, the lie it threatens must be monumental.

Deze zin kan je zo plotten op de coronahoax, op de klimaathoax, op de boerenhoax, op de lhbtqrstvwuxhoax. Alles is één grote leugen. Jaaaaa, we leven in Bijbelse tijden en vanavond is het kerstavond. En ik mag naar de kerk. Een vriend van mij gaat mee, dat is gezellig…  Fijne kerstavond!

Sowieso was het weer een topweekend! 3 van mijn kids om me heen, ontzettend verliezen tijdens het spelletjes doen, en heel veel met elkaar praten, over domme dingen maar, jeetje, wat heb ik fantastische kids, vooral over hoe we kunnen verbinden.

Je hoort me veel over mienskip, maar zoals altijd, heeft degene met het hoogste woord zijn zaakjes het minst op orde. Edoch! Ik werk eraan, nu hopen dat er nog genoeg tijd is om de pijn te helen…

Er wordt veel Fries gesproken in de kerk waar ik de afgelopen weken heen ben gegaan, en dat is goed! We zingen zelfs veel liederen in het Fries. Op de heenweg naar de kerk reed ik op met een mevrouw die mij gewoon in het Fries bleef aanspreken. Heerlijk vind ik dat, ik hou van dit land.

Hoe meer ik mijzelf in de Bijbel verdiep hoe meer ik besef dat het gaat om het collectief, om collectief succes. Dat het niet gaat om mij maar om mijn omgeving, het land, de kinderen (bern), onze voorvaderen, alles wat ons verbindt. Dat collectief vind je hier nog, mienskip noemen ze dat, het is fijn daar onderdeel van te mogen zijn. Houden van je land, je cultuur, je geschiedenis en er goed voor zorgen! Dat is wat er volgens mij van ons wordt gevraagd. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?

Dat was lang geleden! Maar wat een rotspel is dat🤠. En hoe geweldig is het dat ik het met mijn kids mag spelen. Ik ben een gezegend mens, al stonden er bij mij nog 3 pionnen op stal toen Fleur al gewonnen had. Vooral de 1 was favoriet bij mij en daar heb je niet veel aan bij mens-erger-je-nieten.

En zo naar de kerk, vierde adventsdag. Ik hoop dat ik naar binnen mag. Dan spareribs marineren voor morgen en daarna zien we wel weer. Op zich zou ik een flink eind moeten gaan wandelen met Sam, maar bij regen heeft hij daar gelukkig niet zoveel behoefte aan. En het schijnt weer baggerweer te worden vandaag. Maar joepie de poepie! De lente komt er aan, ik kan ‘m al bijna ruiken.

We moeten verbinden, dat hoor ik overal, maar hoe moeilijk is dat? Verbinden betekent tegenwoordig dat je het met elkaar eens moet zijn. Gisterenavond waren mijn kids en ik het heel vaak niet met elkaar eens, dat kan ook niet anders met zo’n wappie vader. Maar toch hebben we, in mijn ogen, een hele gezellige avond gehad. Er is meer wat ons bind dan een mening, een geloof of een standpunt. Wat ben ik dankbaar dat we de tijd nemen om daar achter te komen.

‘Brand in hel’ schreeuwt de kop in de Telegraaf, wie geeft daar opdracht toe? Mij doet zo’n kop zo pijn. Het staat er om te verbinden, angst verbind, das een feit. Gelukkig heb ik gisteren weer ervaren dat liefde een veel sterkere verbinding geeft, ik wens het de wereld toe deze kerst…

De lente komt er weer aan, dat werd tijd. Tis dan ook wel het enige mooie aan deze dag, man, man wat een nieuws. Maar het is pas het begin, er staat ons nog heel wat te wachten.

To build back better, you have to break it down first. Daarvoor zijn op alle strategische plekken marionetten neergezet. Alles is controlled, ze zijn er tenslotte al een tijdje mee bezig. Ja, ja, hier is de conspiracy denker weer. Niets is toeval, toeval bestaat niet.

Angst gaat zich de komende dagen cultiveren. Angst van een ongekende proportie. Oude koeien zullen uit de sloot worden gehaald, nieuwe buitelen over elkaar heen. Alles om tot een grand finale te komen, The New World Order, het staat al op de dollar biljetten.

Ik heb de afgelopen 5 jaar geprobeerd om het anders te doen maar, helaas, gefaald. Nu is dat ’the story of my life’ dus das geen verrassing. Buckle up! Het gaan enerverende dagen worden. Onthou dat alles wat zich gaat afspelen geregisseerd is. Het kwaad is toe aan de laatste ronde, Le Grande Finale of is het La?

Ik rolde mezelf zomaar van de ene kant van het bed naar de andere kant. Terwijl ik het beeld van een helicopter voor me had die voor mijn raam hing. En in die helicopter zat een mannetje die op me schoot. Nu droom ik nooit, maar dit was dus zo’n reëel beeld dat ik eraan wou ontsnappen. En daarom rolde ik van de ene kant van het bed naar de andere kant, en daar was het koud! Misschien dat ik mezelf daarom dat beeld kan herinneren, van die helicopter die voor mijn raam hangt, dat heb ik echt nooit.

Tis niet dat ik bang was, ik moest er alleen weg. Gek toch? Waarom droom ik over helicoptermannetjes die op me schieten? Er zijn leukere dingen om over te dromen. Tis ook niet dat ik een film heb gezien met uit helicopters schietende mannetjes, ik kijk niet zoveel films. Omdat ik mijn dromen niet onthoud, had ik het idee dat ik heel saai droom. Nou dat valt mee…

Als het nou een drone of een raket was, die zie ik wel heel vaak vliegen. Op de sociale media kanalen die ik een beetje volg barst het ervan. Van drones die tegen tanks en andere militaire voertuigen aan vliegen. Dat is een veel voorkomend beeld. Maar een helicopter🤠.

Want ondertussen is ‘The Victory plan’ vervangen door ‘Onderhandelen vanuit kracht’, hoe verzinnen ze het? Nu ben ik ook goed in mijn doelen verleggen maar wat ze daar aan het doen zijn slaat alles. Die drones blijven namelijk gewoon vliegen, net als de raketten deze ochtend. Tot ze ergens tegenaan knallen, en dat kost dan weer mensenlevens. Maar dat zal ze een rotzorg zijn. Tot de laatste Oekraïner! Wat een waanzin….

Kiev op dit moment…

In Duitsland, waar we inkopen hebben gedaan. Wat het leuke is, ik was nog nooit in Duitsland op een kerstmarkt geweest. En dat terwijl ik, jaren, met mijn BBQ op kerstmarkten in Nederland heb gestaan. Maar geloof me, Duitse kerstmarkten zijn veeeeel leuker, echt veel leuker, dat heb ik gisteren weer geleerd, zo zie je maar.

Duitsers gaan niet naar een kerstmarkt om te consumeren maar om elkaar te ontmoeten. Das een verschilletje. Ik vond het echt leuk om te zien hoe het er daar aan toe ging, het was heel relaxed ondanks het baggerweer. Het is ook nog enigszins te doen om daar een drankje te kopen met een groepje, de prijzen zijn echt lager dan hier in Nederland. 17 euries voor 3 glühwein en een biertje en dat is inclusief een schaaltje dop-pinda’s. Tis niet niks maar goedkoper dan in Nederland.

Nu was niet alles goedkoper hoor, je moet wel een beetje opletten. Zo is vooral tabak goedkoop, dat gaat echt nergens over als je het vergelijkt met Nederland, totaal krankjorum. En drank, 6 euro voor een fles whiskey bij de Lidl, daar koop je het in Nederland niet voor. Nu lust ik geen whiskey maar je zou het bijna gaan drinken voor die prijs. Het was een gezellige dag, daar kan ik weer een hele tijd op teren.

Ik heb nou eenmaal een bloedhekel aan te laat komen dus ik moest kiezen, of wat eten of een stukkie schrijven, het werd eten. Ik was ook echt laat wakker, sorry, maar goed, vandaag weer nieuwe kansen…

Even over mijn werk, ik heb er een tijdje niet over geschreven. Mijn werk in dat leuke kleine restaurantje is al weer voorbij. Was, om eerlijk te zijn, na een week al voorbij. En echt ik kon het de eigenaresse niet kwalijk nemen, ik paste er niet, dat was een feit. Ondanks dat ik daar de sterren van de hemel had kunnen koken moest ik er weer weg, want koken is niet het belangrijkste, je moet erbij passen,

Persoonlijk denk ik niet dat ik nog ergens bij pas, om heel eerlijk te zijn heb ik nooit ergens bij gepast. Maar ik vond het wel jammer dat het zo liep. Moest ik weer opnieuw op zoek naar dat leuke restaurantje waar ik liefde, dankbaarheid en nog veel meer in het eten kan stoppen. En dat is niet gelukt maar ik heb wel een andere leuke baan gevonden, hoop ik, daarover later meer. Laat ik eerst maar zorgen dat ik er dit keer een beetje bij pas.

Vandaag ga ik naar Duitsland, met Linn en vrienden, om een noodpakket aan te leggen. Hahahaha, nee das niet waar, dat heb ik in 2021 al gedaan en ondertussen al weer weggegooid. Althans veel van wat ik toen gekocht heb is niet meer, achtergebleven in Zwitserland, in België, ergens down the road. Nee, een noodpakket gaat het niet worden maar wel een leuk dagje uit! En dat is lang geleden, dat ik een dagje uit gelaten wordt, ik heb er zin an!

En ik moet over een uurtje op mijn werk zijn. Kort stukkie!

Hele fijne dag🤠

Tijdens de kerkdienst. In een klein dorpje in Fryslan gaat een dominee ff tekeer tegen de Poetin en Netanyahu in een prachtig klein kerkje. Met een prachtig orgel. Waarom? 

Één van de driehonderd profeten uit Micha noemde ik hem na de dienst. Waarom vind deze man het nodig om tijdens zijn preek te gaan oordelen over dingen waar hij de ballen verstand van heeft? De preek ging over Johannes en zijn addergebroed uitspraken. Weet je wat, dit is de mail die ik hem stuurde na de dienst:

Het is aan ons om kritisch te zijn, om de Farizeeën en tollenaars te corrigeren. Hun comfortabele positie heeft die van het geloof ingenomen. Bang om hier op aarde te verliezen wat ze denken te hebben, volgen ze het narratief. God vraagt ons om niet te oordelen over anderen maar we doen niet anders. Zolang we maar niet naar onszelf hoeven te kijken, en hotseknots, de dominee doet gewoon mee. Ik ben er zo klaar mee! 

Maar wat een prachtig kerkje en wat een geweldig mooi orgel, daar heb ik van genoten. Dat maakte een hoop goed…

Iedereen heeft nu wel door dat het niet stopt. Voor mij was dat, net als voor vele mensen met mij, 5 jaar geleden al duidelijk. Mijn eerste stukkie ging daarover en honderden volgden tot aan de dag van vandaag. Wat is dan de oplossing? Werd mij wel eens gevraagd en dan zei ik: “Niet meer meedoen.” Maar daar werd, en wordt, dan schamper om gelachen. ‘Niet meer meedoen’ kan natuurlijk eigenlijk ook niet, je doet altijd mee. Je maakt gebruik van de winkels, wegen, treinen of bussen, je doet altijd mee.

Maar toch zit er wel wat waarheid in volgens mij. In mijn ogen, en jawel daar issie weer, in de ogen van velen met mij, volgen we een script. Alleen is het dit keer geen filmscript maar een duizenden jaren geleden geschreven script. Of je nu gelooft of niet, volgens mij kan je niet ontkennen dat alles wat zich nu ontvouwt verdacht veel weg heeft van wat er staat geschreven in de bijbel. En nu ben ik al een tijdje bezig met de bijbel en volgens mij staat de oplossing er ook in: niet meer meedoen.

Hahaha, nee dat is wat makkelijk maar het komt er wel op neer. Het gaat om vertrouwen volgens mij, vertrouwen in elkaar en God. Als je bijvoorbeeld het verhaal van de uittocht uit Egypte erbij pakt dan gaat dat om het vertrouwen van een heel volk om samen iets te gaan doen wat onmogelijk lijkt. Nu ben ik er alleen van overtuigd dat er, onder de meer dan één miljoen Joden die uit Egypte vertrokken, velen bij zaten die er geen vertrouwen in hadden. Dat kan je ook wel lezen, het gaat allemaal niet van een leien dakje. Maar door het geloof van een kleine groep in een goede afloop weten zij de ongelovigen iedere keer weer te overtuigen mee te doen. Okay met een beetje hulp van God maar het kwam toch vooral op de mensen zelf neer. Zij zaten daar op een kluitje rond die berg, in een woestijn, veertig jaar lang. Dan moet je heeeeel gelovig zijn.

En dat waren ze niet altijd, en toch is het gelukt. Het vertrouwen van Mozes en een kleine groep getrouwen hield de menigte in toom. Nu ken ik geen Mozes, ik ben nog niemand tegengekomen die ook maar een greintje op hem lijkt. Maar vertrouwen in God kan ik wel en ik heb zijn hulp al meerdere keren mogen ervaren. Wat zou er gebeuren als tientallen, honderden misschien wel duizenden of honderdduizenden mensen in Hem zouden vertrouwen en niet meer mee doen? Rond een berg gaan zitten en voor elkaar gaan zorgen in vertrouwen. Want dat is wat de Joden overhadden voor hun vrijheid! Het had ook hartstikke fout kunnen gaan en dan was de bijbel er niet geweest.

Ach, ik ben een dromer, een fantast. Mijn moeder zei dat vaak tegen me. Als jongetje was ik ervan overtuigd dat ik kon vliegen. Toch denk ik dat de oplossing in hetzelfde boek staat als de kwaal, maar goed, wie ben ik…