Om 12.15 stonden de mensen in het hele land stil bij de zevenentwintig miljoen doden die er vielen tijdens de Great Patriotic War, zo noemen ze WW2 in Rusland.
Zevenentwintig miljoen, das een hoop. Net als de meeste Nederlanders een (imaginaire) verzetsstrijder in de familie hebben, kent iedere Rus wel iemand, in zijn of haar familie, die overleden is in die tijd. Die oorlog zit nog vers in het geheugen van de Russen, ze zijn nog niets, maar dan ook niets vergeten.
Voor veel Russen is wat er nu plaatsvind een herhaling van vijfentachtig jaar geleden, al lijkt de huidige oorlog meer op die van de Eerste Wereldoorlog. Maar dat is al zo lang geleden, een mens vergeet snel. Edoch, het zijn dezelfde Europeanen die de oorlog in stand houden, met geld, wapens, en nog meer geld. En er gaan mensen dood, onschuldige burgers, vorige week een bus met jonge voetballers. Veel Russen zien die aanslagen als terrorisme, is dat gek?
Ondertussen verliest Oekraïne elke dag terrein. Het gaat niet hard, dat is zo, maar dat is ook niet de bedoeling als je een War of Attrition aan het uitvechten bent. Ik zag gisteren een Oekraïense soldaat, hij liep, samen met zijn maten, vanuit Konstantinovka naar veiliger gebied. Het was een man van mijn leeftijd, hij zag er alleen lang niet zo gezond uit, hij was moe. Oorlog, what the fuck, klotezooi….
