Maar tis niet noemenswaardig, de muggen. Ik had gehoopt dat tegen deze tijd de meeste dames wel genoten hebben van mijn bloed zodat ze zich kunnen voortplanten en opzouten. Maar helaas houd het nog niet op, dat gruwelijk, irritante gezoem, jammer.
Maar het einde is in zicht. Dat is het fijne van muggen, je weet dat het een keer ophoud. Helaas is dat niet het geval met de onzin om ons heen. Gisteren las ik een mooie analogie. De schrijver vergeleek kleurenblindheid met de huidige situatie. Als niemand kleuren ziet, maar jij wel, lukt het je dan de anderen te overtuigen dat ze er zijn? Nee, iedereen zal je voor gek verklaren, waarschijnlijk sluiten ze je na een tijdje op omdat je nepnieuws verspreid.
Soms kom je mensen tegen die naast zwart wit ook paars zien, of groen, maar daar houd het mee op. Dan is het fijn om op dat vlak even stoom af te blazen maar je moet wel oppassen niet buiten de lijntjes te kleuren. Want voor mij is alles een leugen, is alles gebaseerd op leugens, dan moet je oppassen.
In de afgelopen zes jaar was ik er vaak van overtuigd dat het een keer zou ophouden, net als de muggen. Maar die overtuiging ben ik aan het verliezen. Het gaat mij nooit lukken om de massa te overtuigen dat er kleuren zijn. Maar ik begin me steeds meer te beseffen dat dat niet nodig is. Dat ik er het beste maar zelf van kan genieten dat ik ze kan zien. Dat ik kan genieten van de schoonheid van kleuren.
