En de beste man had er nog voor gestudeerd. ‘Alles draait alleen maar om perceptie, wat wereldwijd plaatsvind heeft niets, maar dan ook niets, met de realiteit te maken. Het is één groot toneelstuk.’
Begin maart was de laatste keer dat we elkaar gesproken hadden. Hij was er van overtuigd dat de, door Amerika en Israël gestarte oorlog rondom de straat van Hormuz, een oliecrisis zou veroorzaken. Binnen twee à drie maanden, kan niet anders. Zijn uitleg in die tijd overtuigde mij ook, maar we zijn nu ruim vier maanden verder, en, okay, de benzineprijs is absurd hoog, maar van paniek is geen sprake.
‘Gaat het nog komen?’ Vroeg ik. ‘Nee, niet op een manier die ik heb geleerd in de boeken.’ zei mijn gestudeerde vriend. ‘Niet op een manier die is op te lossen met economische maatregelen. We zijn op weg naar een totale oorlog tussen het westen en de rest van de wereld.
‘Goh’, zei ik, ‘je meent het’. En we moesten beide lachen. ‘En hoe lang denk je, dit keer, dat het duurt voordat we dat gaan meemaken?’ ‘Nog een jaar of drie, waarschijnlijk minder. Luister goed naar de kakistocraten die aan de macht zijn. Naar Trumpfius, dat wat dertien jaar onze premier was, de macronnetjes, de hekjes kallas en von der lugen. De vraag is of het ze gaat lukken. Om oorlog te voeren heb je soldaten nodig, zijn de Europese jongeren bereid te sterven? Daar ligt een uitdaging…
