Altijd al geweest volgens mij. Ik kan gewoon mijn mond niet houden als dat nodig is, krijg het niet voor elkaar om niet mijn mening te uiten, ik moet en zal gelijk krijgen. En dat krijg ik eigenlijk nooit, omdat het niet past in het narratief.
Dat was vroeger al zo, toen ik nog een klein Koertje was. En je zou zeggen dat je na, bijna, zestig jaar wel het één en ander geleerd hebt maar vergeet het maar. Ik ga gewoon door, hoppa…
Bij deze dan een verontschuldiging aan iedereen die zich ooit door mij geschoffeerd heeft gevoeld, sorry, sorry, sorry. Het zit er nou eenmaal in en ik krijg het er niet uit. Nogmaals, dikke, dikke sorry…
