Categorie: Niet gecategoriseerd

Prachtig weer, leuke mensen en water, heul veul water, heerlijk! Het was de eerste keer dat ik mee mocht, maar ik denk dat ik wel vaker mee mag. Ff afwachten, maar deze dag heb ik alvast meegepikt, lekker man.

Nu naar de kerk, ik twijfel nog steeds naar welke. In het kerkje waar ik afgelopen maanden ben heengegaan is een speciale dienst, georganiseerd door een vriendin. Maar ik wil nu al zolang weer naar een kerk waar ik anderhalf jaar geleden vaak kwam, ik moet kiezen. Nu komen er nog meer zondagen aan, dat scheelt. Een foute keuze kan ik niet maken, zolang ik maar ga.

Het is net als met het schrijven van deze stukkies, elke dag maak ik een keuze over waar ik het over ga hebben. Das niet altijd even makkelijk aangezien er zoveel gebeurd om ons heen. Maar aan de andere kant maakt het geen fuck uit, zolang ik ze maar schrijf.

Lekker gevoel is dat, loslaten! Nog meer leven zoals Hij het heeft bedoeld. Ik ben hier niet om keuzes te maken maar om te zijn. Te leven naar Zijn voorbeeld, wat me erg slecht af gaat, maar goed ik doe mijn best. Vertrouwen dat Hij wel zorgt dat ik in de goede kerk zit, het goede stukkie schrijf, er zijn mag.

En het wordt prachtig weer! Dat moet een goed teken zijn. Ik moet niet zo somber zijn. Ondanks dat de wereld om mij heen volledig naar de klote gaat, mag ik nog steeds genieten. Ik sprak zojuist een jongeman, tijdens het uitgaan met Sam. Dertig jaar, Nick heet hij. Nick is net gescheiden, ik weet, nu, wie er de afgelopen jaren zijn dood gegaan in zijn familie en wie er in de gevangenis zitten. Nick is een verwarde jongeman maar ook een heel aardige vent! Een recht door zee, hetero man, een echte Fries, tegen de lhbtq nonsens, de klimaathoax, de massa migratie, niet gevaxxxt dus totaal niet passend in de huidige maatschappij.

Maar mannen als Nick hebben ottooootje en rutti frutti wél nodig. Nick heeft geen paars haar maar een kale kop met littekens erop. Edoch, Nick vertelde mij dat hij geen zin had om voor rutti frutti, in Oekraïne, te gaan vechten, hij en zijn vrienden hebben wel wat beters te doen, gelukkig maar.

Tuurlijk, er zullen best wel een stuk of wat ge-ïndoctrineerde, consumerende zombie’s zijn die ervoor gaan. Met ouders die trots zijn op het door hen voortgebrachte slachtvee. Jonge mensen die gaan vechten voor de hoogstaande normen en waarden van de Europese Unie. Gaan vechten voor een rutti frutti die zelf dienst heeft geweigerd. Een man die persoonlijk verantwoordelijk is voor de toeslagenaffaire en zoveel meer schandalen. Voor een ursula von der lugen die, via het bedrijf van haar man, honderden covidmiljoenen heeft weggesluisd, en dat is maar één van haar vele misdaden. Maar Nick krijgen ze niet, de Poetin’s normen en waarden zag hij meer zitten…

Geen wijdse uitzichten als je buiten zit maar schuttingen en nog meer huizen. Geen kabbelend water tegen de boorden, altijd mensen om je heen. Honden aan een touwtje, mensen die je niet groeten. Het is wennen in de stad, aaaahhhh, ik heb het er moeilijk mee…

Nu was het gisteren ook koud en guur weer, een dikke grijze, chemische, wolk hangt over Noord Nederland. Dat maakt niet vrolijk. Na dit weekend schijnen we bloedwater te ontvangen vanuit de Sahara. Zand wat meer dan vijfduizend kilometer mee wordt genomen door de luchtstromen. En wij moeten geloven dat de scheten van een koe een paar kilometer verderop neerslaan. Totaal krankzinnig.

Laat ik maar stoppen, ben nu al drie keer met deze alinea begonnen maar vond hem te negatief. Het gebeurt me eigenlijk nooit, dat ik teksten weer verwijder, en dat wil ik eigenlijk zo houden. Ik moet niet zo zeuren! Dankbaar zijn voor wat mij toekomt, leren van de situatie, ik heb er zin an! Verdorie…

‘Nou jullie niet’ reageerde ik, ‘de boontjes die ik koop in de supermarkt komen uit Marokko of Egypte, eieren uit Oekraïne en ons vlees komt uit Ierland of Argentinië, toch?’ De boer keek me wat stom aan en liep door. Door het raampje van mijn bus riep ik hem na, ‘Ben wel benieuwd voor wie jullie aan het werk zijn, jij niet?’

De mannen die zich boer noemen en voor mij op de weg staan met hun gigantische trekkers en ander apparatuur gingen onverstoorbaar door en trokken zich niets van mij of de andere weggebruikers aan. Zij moeten voedsel produceren voor ons, daar zijn ze mee bezig. Met grote slangen die ze uitrollen over het land, tankwagens vol met een mengsel van stront en chemicaliën die de grond in worden gepompt. Belangrijk werk, wij moeten maar even wachten.

Meer dan 1 miljard exporteren onze boeren. En er zijn iets van dertigduizend boeren in ons land. Boeren in Nederland zijn geen boeren maar fabrieks directeuren. Als je tienduizend varkens bezit, die volledig automatisch gevoed worden, waar alleen nog maar een paar Polen doorheen lopen om de dooie varkens ertussen uit te halen. Dan ben je geen boer meer. De ‘boeren’ die voor mij stonden waren niet de eigenaren van het land of de knechten van de boer, maar loon arbeiders. Boeren? Laat me niet lachen…

Maar goed, daar zal wel genoeg over geschreven worden vandaag, toch leuk om over een jaar of twintig terug te lezen wanneer het allemaal begon! Vandaag dus.

‘Tijden veranderen, dat vraagt om jou. Tijd voor defensie’, zou deze slogan werken? Waarom gaan mannen het leger in? Zou ik nu het leger in zijn gegaan als ik jong was? Op mijn negentiende kreeg ik een brief van defensie, of ik me wilde melden bij één of andere kazerne op een bepaalde dag. Dat was voor mij de reden om het land te verlaten met vijftig gulden op zak. Daarvan kocht ik in Keulen wat witte schmink en een oogpotlood en toen ben ik op straat gaan staan en speelde ik een mimespeler. Dat ging verrassend goed en zo ben ik maandenlang weggebleven. Van het leger heb ik nooit meer iets gehoord. Maar dat was in 1987, toen had je geen social media, geen mobiele telefoon, mooie tijd was dat.

Toen moesten we het leger in vanwege de Russen, volgens de media is dat nu weer de boosdoener. Gisteren hoorde ik Japio de Hoop en dan nog wat, op de radio roepen dat Vladimir Vladimir Poetin artikel vijf tussen zijn oren moet proppen. Ik had in 1987 al een hekel aan Japio, er is weinig veranderd.

Mijn kinderen zouden in Estland moeten gaan vechten als het aan artikel vijf ligt. Omdat ze dat land lid van de navo hebben gemaakt. Terwijl we hadden afgesproken, met Gorbatsjov, dat we dat niet zouden doen. De Poetin heeft twee keer, officieel, gevraagd of hij, met zijn Rusland, lid mocht worden van de navo, dat mocht niet van de navo, lees Amerika, die willen niet dat Europa teveel samen gaat werken met Rusland, dan zijn we minder afhankelijk van Amerika.

Maar goed, dit is al vaker langsgekomen, het doet er niet veel meer toe. Ik wil niet dat mijn kids gaan vechten tegen de Russen, tijden veranderen namelijk niet.

Op de radio, ik heb genoten. De manier hoe ze over de Trump praten, echt schofterig. Hoe ze de Poetin wegzetten, alsof tie daar al niet ruim vijfentwintig jaar zit, totaal absurd. Maar ja, we moeten wat hé, Europa wordt totaal genegeerd door de landen die er wat toe doen, en dan ga je maar schelden. Tis net een kleuter die in de hoek staat. Nu staan kleuters tegenwoordig niet meer in een hoek maar bij wijze van spreken.

Niemand die zich afvraagt waarom we in de hoek staan. Ik moest vroeger vaak in de hoek staan, of op de gang omdat de leraar me niet meer wilde zien. Ik weet waarom kinderen in de hoek worden gezet, ik ben ervaringsdeskundige. Op de lagere school stond ik heel vaak in de hoek of in de gang en op de middelbare school moest ik de gangen vegen of papier prikken op het schoolplein. Dat deden de leraren omdat ik, volgens hen, niets toevoegde aan het leerproces, het eerder verstoorde dan er een positieve bijdrage aan leverde, daarom stond ik in de hoek, niet altijd onterecht moet ik bekennen.

Volgens de deskundigen voegen wij heel veel toe. Het belangrijkste argument wat ik hoorde, om Europa niet te negeren, is dat wij de grootste ‘consuming market’ van de wereld hebben. Nou daar weet ik, als sinterklaasje, alles van. We consumen ons helemaal suf, daar heeft de wereld tenminste wat aan! Maar veel verder komen we niet. Wat dat betreft lijkt Europa wel een beetje op mij, toen ik op school zat. Ik voegde ook niet zoveel toe, daarom stond ik in de hoek. Nog steeds! Ik sta nog steeds in de hoek, wat zeg ik, ik sta weer op de gang. Door het raampje kijk ik wat er zich afspeelt in de klas, ik ben een deskundige🤠.

Ik moet niet zo emotioneel doen. Ik moet niet zo emotioneel doen. Zo nog zo’n vijfhonderd keer, kheb straf, ik moet niet zo emotioneel doen.

Na een mooie kerkdienst haalde ik het, gisteren, in mijn hoofd om nog naar een lezing te gaan. Een lezing van een professor over polarisatie. Dus daar zat ik met nog zo’n dertig blanke, duidelijk, autochtone Nederlanders in een zaaltje in een wijk waar 60 tot 70% van de inwoners allochtoon is, te vernemen dat er geen asiel of integratie probleem is in Nederland. Want dat toonde het onderzoek aan…

Tja, en voordat ik het weet scheld ik iedereen weer uit voor consumerende zombie’s. En dat helpt niet. Ik moet niet zo emotioneel doen, ik moet niet zo emotioneel doen, ik moet niet zo emotioneel doen.

Er zat een boer bij, hij vind het prima dat ons leger geen stikstof problemen heeft. Een blanke vrouw, de laarzen die ze aan had waren duurder dan alles wat ik bezit, gaf aan dat ze blij was met de resultaten van het onderzoek. Waar maak ik me druk om? Ik moet niet zo emotioneel doen.

“Naar de kerk, ik weet alleen niet welke, dat moet ik nog ff doorkrijgen.” En wat denk je? ‘S avonds ontvang ik een mail van een vriendin en nu weet ik naar welke kerk ik ga. Naar een heel mooi klein, wit, kerkje in een dorpje waar ik drie jaar geleden woonde en waar ik regelmatig naar toe ging. Tot de covidhoax er met de dominee vandoor ging en hij het geloof en de ziekte met elkaar ging vergelijken. Maar de covidhoax is alweer eeuwen geleden, althans dat gevoel heb ik, leuk om weer naar dat kerkje te gaan.

Weten dat het antwoord wel komt, dat je je niet druk hoeft te maken, is zo’n lekker gevoel. Vertrouwen daar draait het om.

We zullen het nooit weten maar wat zou er gebeurt zijn als ik had gezegd: “Ik ga morgen naar de kerk hier verderop”, in plaats van, ik weet nog niet welke. Open staan voor Zijn antwoorden, leren luisteren, machtig mooi.

Zit tie eraan te komen? Of zetten ze dit weekend de geldpersen op standje honderd? Persoonlijk denk ik dat de moeder aller crisissen wordt uitgesteld. Er is nog geen echte oorlog, dat wat zich afspeelt in Oekraïne wordt zelfs door Rubio een proxy-oorlog genoemd. Maar we staan wel op het punt er één te beginnen en dat levert, volgens mij, weer wat ruimte op om de bubbel nog wat verder te vergroten. Om de crisis nog ff uit te stellen, zodat we kunnen blijven consumeren…

Maar ik kan me vergissen, het was gisteren wel errug bloederig op de wereldwijde beurzen. Criminelen als lagarde en powell zullen hun handen vol hebben om hier nog wat van te maken. De hamvraag is: zijn er wereldwijd nog genoeg schapen of zijn er genoeg mensen wakker, that’s the question.

Voor ons landje hoeven ze niet bang te zijn, Nederlanders gaan door tot het gaatje. Zullen als blinde schapen doen wat er gezegd wordt. Al ligt het er overduidelijk dik bovenop dat ons landje wordt gebruikt voor de meest gruwelijke misdaden, er is geen mens die er iets aan doet. Zelfs benoemen gaat al te ver. Neem kinderporno, we hebben allemaal gelezen over het oprollen van een kinderporno netwerk, afgelopen week. Waar stond de server waar al die vuiligheid op draaide? In Nederland.

Of neem dit bericht, stond gisteren in het ad.

‘Heel toevallig’ las ik die ochtend een artikel in de Independent over hoe, gewonde, Oekraïense soldaten vol worden gestopt met Ketamine om ze zo snel mogelijk weer naar het slagveld te kunnen sturen. En ons landje speelt weer een gruwelijke rol.

Maar we slapen lekker verder en spelen de consumerende zombie omdat het kan. Wat een triest volkje…

Russische soldaten lopen massaal de vleesmolen in! Poetin gaat nu echt dood, echt, binnen een paar dagen. Het houd niet op met onzinnige verhalen in de westerse pers.

Hoelang denken ze dit vol te kunnen houden? Ik sprak gisteren even met mijn vrienden in Rusland, Alex woont in Moskou, Ian woont in Belgrod, bovenstaande is gewoon niet waar, het is echt onzin. Ja, er gaan soldaten dood en ja er worden tanks vernietigd en daar wordt vrij gedetailleerd over bericht in de Russische media. Het klinkt misschien gek maar de Russen zijn vrij gevoelig als het gaat om oorlog en doden. Een jaar of 80 geleden verloren ze 27 miljoen mensen omdat een Europees land weer eens besloten had Rusland binnen te vallen. Op elke straathoek staan wel plaquettes of beelden om je aan die tijd te herinneren. Ieder dorp heeft wel een eigen herdenking. Van jongs af aan wordt de Rus geleerd wat die tijd voor hen heeft betekend, dat is niet te vergelijken met onze vier en vijf mei viering, dat gaat veel verder.

Voor Russen zijn de nazi’s niet alleen de Duitsers. Er vochten alleen al tweehonderdduizend Nederlanders mee aan het Oostfront. Om maar niet te spreken van de Oekraïense, Poolse, Zweedse, Portugese, vergeet de Esten niet, en miljoenen andere Europese vrijwilligers die maar wat graag mee vochten met de Duitsers om die domme Russen te verslaan. Zodat ze het land leeg konden roven, daar houden Europeanen van.