Categorie: Niet gecategoriseerd

Mijn neef en zijn vrouw gaven elkaar meer dan alleen het Ja woord. In het bijzijn van ons, hun families en vrienden, maar vooral in het bijzijn van God spraken zij de belofte uit, naar elkaar, om als man en vrouw voor elkaar te zorgen. Als man en vrouw, zoals God ons geschapen heeft,

Gisteren heeft een zevenenveertig jarige transvrouw in Texas, USA, alle vijf de races gewonnen waaraan ze deelnam.

Vrijheid, hoe wordt vrijheid verkocht in het westen? In Duitsland zijn ze bezig vrijheid te beschermen door miljoenen mensen te verbieden om hun mening te ventileren. In Roemenië wordt de vrijheid verdedigd door mensen uit te sluiten van deelname aan de verkiezingen. Hetzelfde geld voor Frankrijk, voor Italië, voor België waar al tientallen jaren een cordon sanitaire ligt op één van de grootste partijen. Dit doet men om onze vrijheid te garanderen, de vrijheid om je te ontwikkelen tot een consumerende, zelfzuchtige zombie.

De beloftes die mijn neef en zijn vrouw naar elkaar maakten, raakte mij. Er sprak nederigheid uit. En het besef dat er iets groters en belangrijkers is dan je persoonlijke lusten en lasten. Wat is het geweldig om te zien dat jonge mensen dat nu al doorhebben. Dat ze niet, zoals ik, eerst flink op hun bek moeten gaan om dat in te zien. Morgen meer over vrijheid, nu eerst sinterklaasje spelen…

Soms zitten ze er bij. En nu is het al weer 08.17. Vanacht ben ik al veel bezig geweest met dit stukkie maar dat moet dan maar ff wachten. Want het is nogal een moeilijk onderwerp waar ik over wilde schrijven, namelijk over Vrijheid.

Over hoe wij hier in het westen denken over vrijheid en hoe ze daar in het oosten over denken. Maar goed, dat moet dus een andere keer, tis me nu te laat ik moet wat gaan doen. Ik heb het hier over met mijn Russische kennissen, zijn leuke onderwerpen om te bespreken en ik leer er nog wat van.

Maar nu eerst de vrijdag, mijn neef gaat vandaag trouwen en hij heeft mij uitgenodigd. Het is lang geleden dat ik een familiefeest heb meegemaakt, misschien dat ik daarom wel zo slecht heb geslapen…

Tis niet zo moeilijk maar wel lastig. Ik ben erachter dat de yoghurt die ik maak van rauwe melk het lekkerste is. Ik breng, de melk, voordat ik hem voor de yoghurt gebruik eerst even naar de 85°, dan afkoelen tot 40°, een restje oude yoghurt erbij en twaalf uurtjes wachten. Ik heb het ook met, gewone, volle melk uit de supermarkt geprobeerd maar dat geeft een heel andere smaak en dikte. De rauwe melk haal ik bij een boerin in een dorpje buiten de stad. Er staat daar een melktap en ze verkoopt er eitjes, ijs en nog wat boerderij spulletjes. Gisteren vertelde ze me dat haar geldbakje gejat was. Die staat bij de melktap voor de eitjes en het ijs. Zo triest, zo jammer, wat een land.

Ik ben nog steeds niet toe aan de L. Reuteri yoghurt. De culturen heb ik al wel in huis maar ik wilde nog wat verder experimenteren met gewone yoghurt. Dat moet er binnenkort maar van komen! Ik ben er volgens mij klaar voor.

Afgelopen weekend kwam ik een jonge boerin tegen op de koningsdagmarkt. Zij stond daar met prachtige schimmelkazen die ze samen met haar man maakt. Ze gebruiken oude, Friesche recepten en proberen die op een kleinschalige manier weer in de markt te zetten. Geweldig initiatief! Op www.oerboer.nl vind je hun verhaal.

Ik ben een boek aan het lezen over het oude Friesland. Hoe het leven hier zo’n honderd jaar geleden was. Het boek gaat over de dorpsgek en zijn of haar plek in de geschiedenis van het plattelands leven. Het gaat veel over boeren, tot de jaren zestig was eigenlijk bijna elke Fries wel boer of werkte op het land bij een herenboer. Één zinnetje blijft mij tot nu toe bij uit het boek, ik heb het nog niet uit maar ik ben zo blij dat ik deze zin las. De zin wordt uitgesproken door Bokke Brúnja, de laatste telg uit een eeuwenoud geslacht van herenboeren. Hij gaat als volgt: Toen we eens een ronde langs de landerijen maakten, constateerde hij gelaten: ‘Achteraf gezien dan denk ik wel eens, het is te ver gegaan.’

En niet zo’n beetje. Alles moet uit de kast om straks de Poetin te verslaan. Gisteren sprak ik een man die erg voor het bewapenen was. Zijn hele leven stemde hij al links. Wat is dat toch gek, dat het tegenwoordig de links georiënteerde mens is die heel erg voor de oorlog is.

Hij was een jaar of vijf/zes ouder dan moi. ‘Weet jij hoeveel geallieerde soldaten er zijn omgekomen tijdens WW2?’, vroeg ik. Nee, dat wist hij niet. Wie Berlijn bevrijd had? De Amerikanen, zei hij.

De herdenkingen komen eraan. Vier mei, vijf mei en negen mei. De Russen gaan zevenentwintig miljoen doden herdenken, wij, tsja dat is lastig. De cijfers aangaande de doden in de tweede wereldoorlog zijn wat diffuus. Tweeëntwintig honderd soldaten zijn omgekomen in 1940 toen de Duitsers binnenvielen. En dan hebben we nog de ruim tienduizend soldaten die gesneuveld zijn terwijl ze vochten in Rusland, als lid van de Waffen SS. Ruim tienduizend Nederlandse soldaten zijn omgekomen in Rusland, daar hoor je nooit wat over, raaaaarrrrrrr…

‘Wat vind jij’, vroeg ik de man, ‘moeten we die tienduizend soldaten niet gaan herdenken? Als die wat beter hun best hadden gedaan tijdens de tweede wereldoorlog dan hadden we nu geen dreiging vanuit Rusland gehad’.

Er zijn in het totaal zo’n zeventigduizend geallieerde soldaten gestorven tijdens heel de oorlog. Doodzonde van al die jonge levens maar het staat in geen verhouding met wat de Russen hebben verloren. Ik heb de beste man gevraagd mij niet op mijn blauwe ogen te vertrouwen maar om zelf onderzoek te gaan doen. Helaas is dat lastig. Ondanks dat alles te vinden is doet niemand moeite om verder te kijken dan zijn of haar neus lang is. En dat geld voor alles, het klimaat, de covidhoax, de gendershit, het pfasgelul, ga zo maar door. Zelf onderzoek doen, hoe haal ik het in mijn hoofd…

Het ging nergens anders over op de radio gisteren. Ik heb, zaterdagochtend, naar het toneelstukje gekeken en dacht maar één ding, waarom?

Waarom ga je midden in die zaal zitten? Ik ben wel eens in Rome geweest, het Vaticaan is immens! Het barst er van de achterkamertjes, vaak met een handig bed om de behoeftes van de geestelijken te bevredigen, maar ook meer dan genoeg kamertjes met andere gereedschappen. Overal is aan gedacht in het Vaticaan, niets is nieuw, alles heeft zich al een keer afgespeeld.

Dat macronnetje door de Trump werd afgeserveerd daar heb ik op MSM niets over gehoord of gelezen. De derde stoel die werd weggehaald, voor het gesprek begon, werd wel even besproken maar er werden geen conclusies uit getrokken. Het verschrikte gezicht van elensky als hij door heeft dat de Trump zijn buddy er niet bij wil hebben, hilarisch. Maar waarom in die zaal? Omdat het allemaal theater is, één groot toneelspel.

En voorlopig houd het niet op. De voorstelling is nog lang niet afgelopen. Het script is duidelijk, ruim tweeduizend jaar geleden tot in de puntjes beschreven. Het begint allemaal bij Abraham, Jacob (Israël), Esau en Ismaël. Geweldig hoe de Abraham Akkoorden, tijdens Trumps eerste termijn gesloten, weer in het nieuws komen. De cirkel moet rond, het is niet anders…

Mooi he! Een prachtige dikke sparerib, hij was door de slager al ontdaan van zijn vlies. Vier uur ligt tie hier in de Q. Wat een schoonheid.

En dan de geur! Langzaam gegaard vlees geeft een overheerlijke geur af die niet te vergelijken is met een in de pan gebakken stukkie vlees. Dat komt door het proces wat plaatsvind binnenin het vlees als je ‘m heel langzaam gaart. Komt daar natuurlijk nog de geur van het vuur bij, de rook, je kunt mij niet blijer maken.

De smaak, ons vocabulaire heeft geen woorden om die te beschrijven. Saus is niet nodig, wat zeg ik! Saus is taboe. Puur de smaak van het vlees en de kruiden. Eerst een beetje mosterd en dan een droge, simpele rub. Zout, peper, wat chilivlokken knoflook en uienpoeder en bruine basterdsuiker. Meer is niet nodig als je kwaliteitsvlees hebt. De smaak, is, is, is, eeeehhh toppie.

Temperatuur en tijd daar draait het om bij BBQ’n. Gelukkig ben ik het nog niet verleerd. Genoten gisteren! Van het weer, de Q en het leven! Vandaag weer een nieuwe dag! Lekker man….

Dat was het wel zo’n beetje. Veel meer ben ik niet tegengekomen. Wat een zooi lag er gisteren op straat, niet te filmen. Vooral baby en kinderkleding, echt het was niet normaal. Maar ook rommel om je baby in te vervoeren, te eten te geven, te laten slapen, op te bergen, het barstte echt van de babyrommel. En als sinterklaasjes brengen mijn collega’s en ik, elke dag, zo verschrikkelijk veel, nieuwe, baby rommel overal heen. Wat een absurd land leven we toch in.

Maar geen BBQ. Heel eerlijk, ik ben echt niets tegengekomen wat er nuttig uitzag. Niets, Noppes, Nada. Twee uur heb ik er rondgelopen, helemaal niets. Maar goed, als ik een zwangere vrouw was geweest had ik gisteren mijn slag kunnen slaan. Ik moet niet zeuren.

Maar ja, ik heb dus al spare ribs gekocht, een BBQ is wel een noodzaak. Gelukkig is daar good old marktplaats. Vandaag ga ik een webertje ophalen ergens in de buurt. Zodadelijk de ribs even in de marinade zetten, dan naar de kerk en daarna ff dat ding ophalen. Kunnen we vanavond lekker ieten. Mooie dag!

Ik ga op BBQ jacht. Een goed stukkie ge-BBQ’d vlees, dat mis ik toch wel. Ik mis niet veel maar er gaat niets, maar dan ook niets, boven de smaak van langzaam gegaarde short of spare ribs, en die smaak mis ik wel. Dus ga ik kijken of ik ergens op de markt iets tegenkom waarmee ik kan BBQ’n, ik ga vroeg op pad.

De koning wil dat we ons tot de tanden toe gaan bewapenen. Zijn wat pafferige, domme hoofd begon bijna te gloeien toen hij dat zei. Nu beweer ik niet dat willempie dom is hoor, dat denk ik zeker niet. Maar zo ziet tie er wel uit. Kheb nog wel eens voor de beste man mogen BBQ’n in zijn paleisje in Den Haag. Zelf nam hij geen hap omdat tie bang was voor foto’s, die dan weer in de media zouden komen. Maar hij nam, tijdens de opening van de grootste insectenkwekerij ter wereld, in Bergen op Zoom, wel een hap van een insectenburger en het hele journaille stond erbij. Kijk dan heb je me, dan ben ik boos, wat een loser.

Ik moet bekennen, ik ben wat voorbarig geweest, er liggen al spare ribs in de koelkast. Gisteren was ik bij een lokale slager, in een dorpje hier niet ver vandaan, en daar waren ze in de aanbieding. Nog geen euro per ons. Ik kon ze niet laten liggen. Er moet dus wel een BBQ komen, ik ga me aankleden! We gaan op jacht, BBQ jacht…

Wat mij het meeste is bijgebleven zijn de ijsjes van erwtensoep en boerenkool met worst. Één haps ijsjes maar met zoveel smaak, echt geweldig! Je proefde de worst, de volle smaak van de erwten, bijzonder. En nu is hij dood, zestig jaar. Ik wordt over drie jaar zestig, gek idee.

Onze minister van volksgezondheid vind het niet nodig om onderzoek te doen naar de ziekte van plots. Oversterfte is geen dingetje in ons landje volgens haar. Ik kan mij niet herinneren dat het normaal was dat er, wekelijks, vijfentwintig jarigen overlijden tijdens een halve marathon maar dat, is tegenwoordig, de norm. Je marathon is niet compleet als er niet minimaal iemand dood gaat. Gewone jonge gezonde mannen en vrouwen, hoe actiever, hoe kwetsbaarder voor de ziekte van plots. Maar er is niets aan de hand, kijkt u vooral naar links dan ziet u rechts niets.

Wat ik hier boven op heb geschreven is nepnieuws. Er is geen probleem volgens trekpop agema. Er is, wereldwijd, onderzoek gedaan naar nepnieuws en het blijkt dat veel mensen dat een probleem vinden. Nederland hangt er weer een beetje bij, ons landje zit vol met NPC’s, non player characters, nietszeggende consumerende zombie’s. Nepnieuws of geen nepnieuws wat maakt het uit zolang we maar kunnen consumeren.

Reclames op radio en tv gaan over rondreizen door Azië of Zuid Amerika. We hebben nog nooit zoveel geld besteed aan het inslaan van nieuwe kleren (op olie en gas na de meest vervuilende industrie ter wereld). Het kan niet op in Nederland, hoe lang nog?

Al weet ik dat je mijn stukkies eigenlijk liever niet leest, wil ik je bij deze zeggen dat ik aan je denk, van je hou en ik het ook heel lastig vind dat we elkaar niet begrijpen. Maak er een mooie dag van, het kan nog…

Want voor mijn gevoel gaat het nu wel hard. Economisch is Europa al volledig naar de gallemaggies, er is geen eenheid (is die er ooit geweest?) en geen geld meer. En nu gaan we, als kers op de taart, ook nog vechten tegen de Poetin. Waarmee is nog de vraag maar we gaan het doen. Op de radio hoorde ik gisteren dat wij, als navo, meer dan genoeg wapens bezitten om de strijd aan te gaan. Daar hebben we, volgens deze ‘deskundige’, de Amerikanen niet voor nodig. Een Oreshnik op Rotterdamski, dat gaat een spektakel worden.

Nu schrijf ik hier al vijf jaar over, misschien wordt het wat sleets. Maar als vader van een stuk of wat kids weet ik dat je nooit genoeg kan waarschuwen. Toch moeten ze het op een gegeven moment zelf ervaren, hun vingers branden, daar lopen we nu tegenaan. Het is niet anders.

Misschien dat we deze zomer nog even door mogen consumeren, maar ik zie het somber in. Gisteren, bij de groenteboer, was een man, van mijn leeftijd, het volledig met me eens maar ach wat kunnen wij eraan doen. En dat hoor ik alleen maar om me heen, wij kunnen er toch niets aan doen. Ik ben ervan overtuigd dat wij er alles aan kunnen doen, maar ja wie ben ik, het is zo jammer, sorry kids…