Categorie: Niet gecategoriseerd

Zei ik. ‘Nederigheid ook, maar dankbaarheid zou al heel mooi zijn.’ Onze drang naar meer, omdat we het nou eenmaal verdienen, heeft ons volledig ingepakt. We denken echt dat we er recht op hebben, ongelooflijk.

In mijn, steeds slechter wordende, ogen ligt alles daaraan. Zou de wereld er meteen anders uitzien als we beseffen dat we ontzettend mazzel hebben gehad. Dat de leugen, dat we er hard voor gewerkt hebben en het daarom verdienen, nergens op slaat! Het zit me hoog, ik weet het, sorry.

Ik ben er ook in getrapt hoor! In de leugen dat, als ik hard werk en goed mijn best doe, ik het verdien. Maar hard werken heeft niets te maken met verdienen. Hoe leg je dat uit?

Het verhaal van Jozef geeft mij dan troost en steun. Kort maar krachtig verteld het waar het in het leven omgaat. Vandaag mag ik weer dienen, het wordt een mooie dag…

Om 12.15 stonden de mensen in het hele land stil bij de zevenentwintig miljoen doden die er vielen tijdens de Great Patriotic War, zo noemen ze WW2 in Rusland.

Zevenentwintig miljoen, das een hoop. Net als de meeste Nederlanders een (imaginaire) verzetsstrijder in de familie hebben, kent iedere Rus wel iemand, in zijn of haar familie, die overleden is in die tijd. Die oorlog zit nog vers in het geheugen van de Russen, ze zijn nog niets, maar dan ook niets vergeten.

Voor veel Russen is wat er nu plaatsvind een herhaling van vijfentachtig jaar geleden, al lijkt de huidige oorlog meer op die van de Eerste Wereldoorlog. Maar dat is al zo lang geleden, een mens vergeet snel. Edoch, het zijn dezelfde Europeanen die de oorlog in stand houden, met geld, wapens, en nog meer geld. En er gaan mensen dood, onschuldige burgers, vorige week een bus met jonge voetballers. Veel Russen zien die aanslagen als terrorisme, is dat gek?

Ondertussen verliest Oekraïne elke dag terrein. Het gaat niet hard, dat is zo, maar dat is ook niet de bedoeling als je een War of Attrition aan het uitvechten bent. Ik zag gisteren een Oekraïense soldaat, hij liep, samen met zijn maten, vanuit Konstantinovka naar veiliger gebied. Het was een man van mijn leeftijd, hij zag er alleen lang niet zo gezond uit, hij was moe. Oorlog, what the fuck, klotezooi….

Je leest of hoort er weinig over.  De alternatieve media is er druk mee maar verder? Buiten de lancering van de Hugo frikandel door Forum heeft main stream media er geen tijd voor. De geprikte burger zal het verder een worst wezen, of nee een frikandel, daarvan weet je volgens Hugo ook niet wat er in zit.

Tsja, ik geloof niet in virussen, daar heb ik in het verleden al genoeg over geschreven. Virus = doodgaan van cellen, een proces wat komt door influenza en dat betekent onder invloed van sterren. En zo houden de alternatieve en de main stream media de basis leugen in stand, twee vleugels van dezelfde vogel.

En dat geld voor alles. Ons hele leven is gebaseerd op leugens. Alles om polarisatie te bestendigen. Voor of tegen, geloven of niet geloven, links of rechts, zwart of wit, als je maar niet bezig bent met wat er nodig is om het leven te vieren, liefde, nederigheid, verwondering, dankbaarheid en barmhartigheid.

Één van de leugens waar mijn generatie, en de wat oudere, erg veel last van hebben is de ‘ik heb het verdiend’ leugen. Maar gelukkig komt aan alles een eind, het duurt alleen zo verdomd lang….

Gaan we weer op naar de winter. Maar goed dat duurt nog ff, gelukkig maar.

Gisteren kwam ik the Cure tegen na het voetballen. En laat ik nu een beetje fan geweest zijn van the Cure. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me weer even in Ode waande, in de befaamde discotheek in Leeuwarden, een jaar of dertig geleden. Tot ik de zanger zag, man dat was schrikken.

Ik herinnerde me de man als een slanke jongen met pikzwart haar en pikzwarte kleren. Alles was zwart bij the Cure in die tijd. Maar wat hier stond te zingen kwam zo weggelopen uit een film over Zombies, make-up was niet nodig, of maakte het alleen maar erger, ik weet het niet.

Ben zelf maar ff naar de spiegel gelopen en zag dat ik ook niet meer de slanke jongen ben met lang blond haar. Mijn lange grijze baard maakte het er niet beter op. Ik had mijn hoed niet op en dan lijkt mijn haardos veel op die van de zanger van the Cure, dat moet ik bekennen.

Kheb mijn ogen maar dicht gedaan en even genoten van de muziek en de herinneringen, het was een mooie avond!

Er gebeurt aan de andere kant zoveel om over te schrijven dat ik het eigenlijk niet wil missen. Ik zie nog wel ff, een paar minuutjes voor mezelf, dat moet toch lukken?

Zo moet ik nu chocolade truffels halen, en nog wat vegan spulletjes want het is tenslotte wereld yoga dag en daar hoort vegan bij 🤠.

Dus happy wereld yoga dag allemaal! Maak er een mooie van…

Ik heb het gewoon te druk in de aankomende maanden. Twee maanden pauze, wereldwijd sukkelen we toch nog wel ff door. Maar ik denk er nog ff over na. Oant moarn

De man woont in Israël maar reist heel veel en nu durft hij geen commentaar meer te leveren op het beleid van Trumpfius. Hij is bang, dat als hij doorgaat, hij Amerika niet meer binnen komt, en dat kost hem geld, dat gaat hem te ver.

Ik zag laatst een interview met een Nederlandse zanger. Tijdens de corona periode had hij een mening die niet paste in het narratief. Hij heeft besloten dat nooit meer te doen, het heeft hem veel geld gekost.

Hoe zijn we hier beland? Ik ben een kind van de jaren tachtig. Vrijheid van meningsuiting was in mijn tijd heel belangrijk! Ik kan me nog herinneren dat ik een discussie had met een punker, met hanenkam, en een homofiele zanger, die vvd stemde, in een café. Dronken dat we zijn geworden, niet meer normaal. We waren het nergens maar dan ook nergens, over eens, maar wat hadden we een lol. Ik was net achttien, een broekie nog, vers van het Gelderse platteland. Hoe zijn we hier beland? In deze kakistocratie…

We moeten en zullen geloven dat de zomer gevaarlijk is, dat de zon gevaarlijk is dat we allemaal doodgaan vanwege het klimaat. Hoelang gaan ze nog door met deze onzin? Tis zo vermoeiend…

De stikstof plannen zijn uitgelekt, is er iemand die gelooft dat dat niet de bedoeling was? Ministers, artsen, premiers beleidsbepalers, burgemeesters en ambtenaren liegen zich een breuk door de parlementaire enquête, wat een poppenkast.

Ondertussen gaan de oorlogen gewoon door. Vergaderen niet gekozen ambtenaren over hoe we Rusland gaan veroveren over een paar jaar en sluiten we een akkoord wat op voorhand al niet stand heeft gehouden. We leven in een gekkenhuis, in een kakistocratie, ik roep het al jaren…

Hij begint het een beetje op te geven. Daar zijn ze natuurlijk ook op gemaakt! Max drie jaar en dan moet je een nieuwe, de software begint te piepen en te kraken, batterij doet moeilijk en sommige knopjes willen niet meer. Tis niet anders.

Dus op zoek naar een nieuwe. En daarom een erg verlaat stukkie. Morgen weer nieuwe kansen!

September 1938 was het. Chamberlain die uit het vliegtuig stapt zwaaiend met een papiertje. Voor het akkoord werd gesloten schreef Winston Churchill aan Lord Moyne het volgende:

‘We seem to be very near the bleak choice between War and Shame. My feeling is that we shall choose Shame, and then we have War thrown in a little later on even more adverse terms than at present.’

De geschiedenis herhaalt zich, keer op keer.