Auteur: koertk

Maar het voelt een beetje zo. Voor mijn gevoel gaat de tijd ook steeds sneller. Zo had ik gisteren het plan opgevat om me ff een uurtje te gaan vervelen maar is dat niet gelukt. Het uurtje was al voorbij voordat ik me verveeld had, hij gaat gewoon veel sneller dan een jaar of vijf geleden.

Maar ff terug op wat ik voel, ik heb het idee dat er schot in zit. Dat we aan het einde van deze krankzinnige cyclus zitten. Het gaat zeker nog een paar maanden tot een jaar duren maar ik ben ervan overtuigd dat het geen jaren meer gaat zijn. Persoonlijk vind ik dat wel fijn, ik ben er wel klaar mee, het wordt tijd dat we weer normaal gaan doen.

Nu gaat het er natuurlijk niet leuker op worden als de bubbel is gebarsten, voor veel mensen begint het dan pas! Die hebben de afgelopen jaren nergens last van gehad, zijn er juist op vooruitgegaan. Der is zoveel geld bij gedrukt in de afgelopen zes jaar, een beetje zakenman heeft het gemaakt. Volgespoten en gevreten zijn ze zich van geen kwaad bewust. Man, man, wat gaat het een klap worden.

Bijna zaten we boven de duizend punten met de beurs. Ongekende cijfers, nog nooit heeft de beurs zo hoog gestaan. Negenhonderd tachtig stond tie op, net niet de duizend gehaald.  EEeecccchhhtttt jammer.

Elensky gaat vandaag naar Turkije met meer dan achthonderd miljoen op zak die hij, gisteren, heeft gekregen van Spanje. Misschien dattie daar nog een paar gouden toiletpotten voor kan regelen voor zijn vrinden. De Spanjaarden zelf kunnen die achthonderd miljoen wel missen, het gaat daar hartstikke goed. Net als in Frankrijk, Duitsland en de UK.

Von der lugen geef, in een brief aan de Europese leiders, drie opties, 1. Alle Europese landen gaan dokken. 2. Als Europese Unie lenen we geld. 3. We stelen de Russische frozen assets. De vierde optie, stoppen met die onzin en gaan praten met de Russen zit er niet bij, weer jammer.

En zo rollen we december in, hoelang nog voor de bubbel echt barst? To build back better moet je eerst wat afbreken. We zijn druk bezig…

Dat doe ik wel vaker, dan bezoek ik mijn gelijken. Dat gebeurt met veel bombarie, iedereen moet het weten, soms komt het zelfs in de dakloze krant. Het zijn leuke bezoeken, er wordt veel gelachen en we omhelzen elkaar altijd heel warm. Wij thuislozen moeten elkaar helpen! En dat doen we dan ook.

Zo was ik gisteren in Loenen en heb ik met een collega thuisloze een deal gesloten rond een pandje. In de aankomende jaren gaat hij dat pandje voor mij verbouwen en dan koop ik het van hem met geld wat hij bij elkaar bedelt of steelt, dat interesseert mij niet zoveel. Wat vinden jullie van het pandje?

Één of andere Chinees wilde het pandje ook graag kopen maar gelukkig heb ik bij veel thuislozen een streepje voor. Mede thuislozen zijn zelfs bereid om hun eigen geld aan mij te geven. Zo bezoek ik vandaag een gelijke in de hoofdstad. Die hebben nog wat warme sokken staan. Warme sokken zijn cruciaal voor thuislozen maar erg schaars. Ik ben ervan overtuigd dat ik ze wel zover krijg dat ze ze aan mij geven.

Tis overleven als je thuisloos bent maar zoals gezegd, wij steunen elkaar, toch?

Een stemming over het tegengaan van de verheerlijking van nazisme en aanverwante in de wereld. De resolutie is aangenomen, je zou zeggen, ‘Tuurlijk das logisch!’. Maar zo logisch is het niet.

Laat ik eerst even de uitslag van de stemming verklappen.

Deze stemming was DRIE dagen geleden. Het was Rusland die hem heeft ingediend. Dit is hoe de wereld is verdeeld tegenwoordig. Aan ons de vraag waar de nazi’s zich bevinden…

Ben een beetje dronken. Dat heb ik wel eens vaker gehad maar dit keer wil ik eens kijken of ik door kan slapen als ik de druk ervan afhaal.

Zoooooo dit gaat moeilijk! Gelukkig is er spellingcorrectie. Het leven is mooi, man wat geniet ik ervan…

Ff een kort stukkie. Wat een weer gisteren! Het is hier niet droog geweest. De hele dag regen, en geen motregen maar echt regen. Wat een weer.

Laten we vandaag hopen op een droog momentje. Mijn neef komt langs en de bedoeling is om een flink stuk te gaan lopen. Dat is leuker als het droog is. Zo leuk dattie mij op komt zoeken, dankbaar.

Sam moet uit, ik moet eruit. Het was een onrustige nacht, er gaat weer een hoop gebeuren. Maar nu eerst eruit, fijne dag…

Gisteren rond 18.30 kwamen de eerste berichten door. Donaldus zat in een bespreking, met het leger, over Venezuela. Zo rond 20.30 was het duidelijk dat er een nieuwe oorlog aan komt en dan moet je nog naar bed, klotezooi.

Meer dan de helft van de Amerikaanse marine ligt nu voor Venezuela. Dat is gigantisch! Venezuela is één van de armste landen ter wereld met prachtige ongerepte natuur en heel veel grondstoffen onder die natuur. We hebben meer olie dan Saoedi Arabië kraaide de winnares van de Nobelprijs voor vrede, en dat is allemaal voor jou Donaldus als je de huidige president maar wegjaagt. En een beetje rap graag.

Zou het gaan werken? Geen drugs meer naar Amerika als Maduro er niet meer zit? Wat een farce, wat een onzin, wat een leugens. Één ding is zeker, het zal vast geen jaren gaan duren. Derop en der over, that’s how I like it, zegt de vredes president…

Dat zou ik vaker moeten doen! Probleem is het zit er zo ingebakken, tis bijna niet te voorkomen. Vanaf mijn achtste lees ik de krant, kijken we naar het journaal, en later luisteren naar ‘met het oog’. Koos Postema presenteerde dat vaak, ik hoor zijn stem ons nog groeten, ‘Goedenavond luisteraars’, mooie tijd.

Maar gisteren vooral bezig geweest met leuke dingen zoals Sam uitlaten, lekker eten en solliciteren. Sam uitlaten wordt steeds leuker, lekker eten is altijd leuk geweest en solliciteren, das ook best leuk. Lastig om er iets over te zeggen vind ik altijd. Laten we het erop houden dat het goed voelt.

Lekker eten maken voor twee personen is toch anders dan voor twintig of dertig. Ik kan, op het moment, niet al mijn geheime ingrediënten kwijt. Daarnaast is het van belang dat je de goede verhoudingen toepast, ’te’veel is nooit goed, behalve bij tevreden, zei mijn lieve moeder altijd..

Geweldig om naar te kijken. Het wordt al duizenden jaren gespeeld, door mannen van mijn postuur in een soort onderbroeken. Der is geen bal, geen stick, geen doel, helemaal niets. Alleen maar een veldje of zandbak en die mannen.

En die mannen mogen elkaar op de borst slaan. Je slaat dus niet jezelf op de borst, zoals wij in westen graag doen, maar je slaat je tegenstander op de borst. En dat doe je terwijl je aan het rennen bent, lastig hoor.

Kabaddi heet de sport en ze spelen het al zo’n vierduizend jaar in India en Pakistan. Er zijn ook vrouwen die het spelen, ik kwam er zelfs achter dat we een Nederlands Kabaddi vrouwenteam hebben, maar ik weet niet of dat leuk is om naar te kijken. Ik heb het alleen nog maar door, iets te dikke, mannen van een jaar of dertig, gespeeld zien worden in, alleen een onderbroek. Dat is bij vrouwen vast niet het geval…

Zijn ogen sperden zich wat verder open, ik zag dat hij met zijn tanden begon te knarsen en hoe zijn spieren zich overal spanden. ‘Dat is jouw waarheid’: kwam er stotterend uit.

Ik moest meteen aan pa denken, die zegt dat ook altijd tegen mij. En dan kan je honderd keer zeggen dat het niet mijn waarheid is maar dat hij het zelluf op kan zoeken, dat heeft geen nut. Het blijft mijn waarheid.

En het maakt dan niet uit waar het over gaat, het klimaat, vluchtelingen, covid, ons economisch systeem of de oorlog in Oekraïne zodra je iets inbrengt wat tegen het narratief ingaat is het jouw waarheid, dus gelul.

Maar wat mij het meest fascineerde was de angst die ik gisteren in de ogen zag van de man waar ik mee sprak. Die was voelbaar, hij verstikte, was zo intens. Verschrikkelijk om daarmee te moeten leven…