Ik stond er van te schudden. Ik hou er wel van, machtig mooi die extreme weersomstandigheden. Persoonlijk moet ik er niet aan denken om ergens te wonen waar het alleen maar lekker weer is. Niets mooiers dan de wolken door de lucht te zien jagen. Je te buigen tegen het natuurgeweld. Ik hou ervan, heerlijk.
Verder zal je me niet zo snel ergens voor zien buigen. Alleen voor God en de natuur, maar zijn beiden niet één? Ik kom Hem eigenlijk altijd tegen als ik me in de natuur bevindt. Niet dat Hij voor me staat of iets tegen me zegt, zo gelukkig ben ik niet. Tis meer een vorm van verwondering, een gevoel van nederigheid voor Zijn kracht, schoonheid en liefde.
Wat leven we in een fascinerende tijd! Hoe vaak maak je nou de ineenstorting van een wereldmacht mee? Hoe vaak zie je een beschaving ten onder gaan aan decadentie en zelfoverschatting? Okay, vaak, eigenlijk om de paar honderd jaar, das waar, maar niet op deze schaal. Zou dit de laatste keer zijn? Heeft de Bijbel gelijk en zitten we in de Eindtijd? Persoonlijk denk ik dat het heel anders uitpakt dan er geschreven staat, maar goed wie ben ik.








