Het gevoel wat ik had begin jaren negentig. Ik werkte in die tijd in café Ze Crack in Haarlem. Het cafe was eigendom van André, een Duitse Hell’s Angel die de baas was van de Hell’s Angels club in Haarlem. André is, later, tijdens het motorrijden overleden aan een beroerte, een heldendood.
Maar daar gaat dit stukkie niet over. Het gaat over het gevoel wat ik had. Het was de tijd van George B, later kwam er nog een George B als president maar dit was zijn vader. George stond een harde lijn voor om zijn land de greatest, the finest en the strongest te maken. Dat botste nogal met de Russen, die zagen het heel anders. Het was een onrustige tijd.
Velen waren ervan overtuigd dat het uit de hand zou gaan lopen tot in 1992 Billy aan de macht kwam in Amerika. Billy stond er anders in, had meer flair, was vriendjes met Yasser en Jeffrey E. In die tijd bestond Duitsland nog uit twee delen, wist niemand iets af van de Baltische staten en behoorde Oekraïne tot Rusland.
In Nederland hadden we Ruud tot ’94, daarna Wim. Nu zag Ruud er al uit als een boef en naar later bleek wassie dat ook, maar, waarschijnlijk omdat ik jonger was, ik had het gevoel dat zowel Ruud als Wim zich wel met Nederland bezig hielden. Hoe ze dat deden daar hoefde je het niet mee eens te zijn maar ze hielden zich voor mijn gevoel.minder bezig met waar het nu over gaat. Het klimaat, oorlogen, gender gelul, Europese agenda’s en ga zo maar door. Ik vraag me af of er nog wel een Nederland is voor wat er nu zit…
