En morgen 22 maart. De dag dat ik, zes jaar geleden, begon met mijn stukkies. Toen nog, vooral, voor mijn kids omdat ik niet zeker wist hoe vaak ik ze nog ging zien. Maar omdat ze de stukkies toch niet lazen, dat gezeur van die ouwe man over het einde der tijden, al snel voor mezelf. En wat is er een hoop gebeurd en veranderd de afgelopen zes jaar, en niet alleen met mij…
Gelukkig zitten we wat betreft het verval van het westen in de eindfase. Zeven vette en zeven magere jaren was het toch? Nu zal die eindfase niet echt gezellig worden maar ach, ook daar komen we wel doorheen. Vandaag een drukke dag, ik ga wat doen, oant moarn…
